Nutmethee Kruepunga – #Anatomy SC Mahidol #Anatomy MUSC ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล Department of Anatomy, Faculty of Science, Mahidol University.

Accessory extensor pollicis longus from the extensor digitorum: a rare case report and review of the literature

Anatomy SC Mahidol — Tue, 18 Jul 2023 08:16:41 +0000

Highlight

งานวิจัยนี้อธิบายถึงกล้ามเนื้อแปรผันที่พบได้ยาก กล้ามเนื้อนี้เกาะจากกล้ามเนื้อ extensor digitorum ไปยังเส้นเอ็นของกล้ามเนื้อ extensor pollicis longus

ที่มาและความสำคัญ

โครงสร้างแปรผัน งานวิจัยนี้อธิบายถึงกล้ามเนื้อแปรผันที่พบได้ยาก กล้ามเนื้อนี้เกาะจากกล้ามเนื้อ extensor digitorum ไปยังเส้นเอ็นของกล้ามเนื้อ extensor pollicis longus กล้ามเนื้อดังกล่าวยังไม่อยู่ในระบบการจัดหมวดหมู่โดย Turker และคณะที่มีการนำไปใช้อย่างแพร่หลายในปัจจุบัน และยังไม่มีการบัญญัติลงในตำรากายวิภาคศาสตร์ปัจจุบัน งานวิจัยฉบับนี้นำไปสู่ความเข้าใจที่เพิ่มขึ้นของกล้ามเนื้อแปรผันในบริเวณด้านหลังของแขนท่อนล่างและมือโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประชากรไทย ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับแพทย์เมื่อต้องทำหัตการ

Abstract

Purpose

Variations of the extensor pollicis longus are rare. When present, these include a separate extensor pollicis longus muscle, tendon or an intertendinous connection with nearby tendons within the deep extensor compartment of the forearm. Here, we report an extremely rare variation of an accessory extensor pollicis longus originating from the extensor digitorum.

Methods

An unusual muscle was found during the routine dissection forearm of a 71 year-old at death male cadaver.

Results

This variant muscle originated from part of the extensor digitorum muscle belly that supplies the index finger. It became tendinous and entered the third extensor compartment of the wrist before joining the ulnar side of the extensor pollicis longus tendon. Traction on the muscle belly resulted in simultaneous extension of both the thumb and the index finger.

Conclusion

This study documents an extremely rare extensor tendon to the thumb originating from the extensor digitorum, with a unique attachment to the normal extensor pollicis tendon. There have been minimal accounts of this variation, and the present report adds to the limited literature. Furthermore, the report suggests a new subtype, 1f, be included in the existing classification system. Surgeons should be aware of this rare variant for proper evaluation, diagnosis and surgical treatment. Further anatomical studies are needed to study the prevalence of this variant.

KEYWORDS: Extensor pollicis longus, Extensor digitorum, Variations, Hand, Thumb, Forearm, Anatomy

Citation: Taradolpisut, N., Suwannakhan, A., Berkban, T., Chaiyamoon, A., Yurasakpong, L., Iwanaga, J., Tubbs, R.S. Kruepunga, N., Georgiev, G. & Samrid, R. (2023). Accessory extensor pollicis longus from the extensor digitorum: a rare case report and review of the literature. Surgical and Radiologic Anatomy, 45, 911–916. https://doi.org/10.1007/s00276-023-03155-2

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: นางสาวนพวรรณ ธาราดลพิสุทธิ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

Anatomical Variants Identified on Computed Tomography of Oropharyngeal Carcinoma Patients

Anatomy SC Mahidol — Tue, 04 Jul 2023 02:29:11 +0000

Highlight

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกชุมและสัณฐานวิทยาของโครงสร้างแปรผันกายวิภาค 6 โครงสร้าง จากภาพ CT สาธารณะในชุดข้อมูล OPC-Radiomics ซึ่งประกอบด้วยภาพ CT ของศีรษะ คอและทรวงอกด้านบนจากผู้ป่วยโรคมะเร็งคอหอยส่วนปาก 606 ราย

ที่มาและความสำคัญ

มะเร็งช่องปากเป็นมะเร็งที่พบมากเป็นอันดับ 6 ของโลก โดยร้อยละ 6 ถึง 20 ของผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งชนิดนี้มีการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งไปยังอวัยวะอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศีรษะและคอ ดังนั้นการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (CT) ที่บริเวณศีรษะและคอ จึงเป็นมาตรฐานสากลสำหรับผู้ป่วยที่สงสัยว่าเป็นมะเร็งช่องปากเพื่อตรวจพบการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งตั้งแต่แรกเริ่ม โครงสร้างแปรผันทางกายวิภาค (anatomical variations) สามารถพบได้บ่อยในภาพ CT ของ ศีรษะ คอ และหน้าอก ความรู้และความตระหนักถึงโครงสร้างเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในการป้องกันการวินิจฉัยผิดพลาด งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกชุมและสัณฐานวิทยาของโครงสร้างแปรผันกายวิภาค 6 โครงสร้าง จากคนไข้จำนวน 606 ราย ผลการวิจัยพบ os acromiale (ในร้อยละ 3.1) episternal ossicles (ในร้อยละ 2.2) cervical rib (ในร้อยละ 0.2) azygos lobe (ในร้อยละ 0.3) tracheal bronchus (ในร้อยละ 0.5)

Abstract

Background and Objectives:

Anatomical variations in the head, neck and chest are common, and are observed as occasional findings on computed tomography (CT). Although anatomical variations are mostly asymptomatic and do not cause any negative influence on the body function, they may jeopardize diagnosis and may be confused with pathological conditions. The presence of variations may also limit surgical access during tumor removal. The aim of this study was to investigate the prevalence of six anatomical variations—os acromiale, episternal ossicles, cervical rib, Stafne bone cavity, azygos lobe and tracheal bronchus—in an open-access computed tomography dataset obtained from oropharyngeal cancer patients.

Materials and Methods:

A total of 606 upper-chest and neck computed-tomography scans (79.4% male and 20.6% female) were retrospectively investigated. Sex difference was evaluated using the z-test for two proportions.

Results:

Os acromiale, episternal ossicles, cervical rib, Stafne bone cavity, azygos lobe, and tracheal bronchus were present in 3.1%, 2.2%, 0.2%, 0%, 0.3% and 0.5%, respectively, of all patients. Os acromiale was identified as meso-acromion in 86.6%, and as pre-acromion in 17.4%, of all acromia. Episternal ossicles were present unilaterally in 58.3%, and bilaterally in 41.7%, of all sterna. Only the cervical rib showed a sex difference in prevalence.

Conclusions:

awareness of these variations is important for radiologists interpreting head, neck and chest CTs; for example, those of oropharyngeal cancer patients. This study also illustrates the applicability of publicly available datasets in prevalence-based anatomical research. While most of the variations investigated in the present study are well-known, the episternal ossicles are not well explored, and need further investigation.

KEYWORDS: computed tomography, anatomical variations, head and neck, chest, oropharyngeal cancer

Citation: Janta, S., Suwannakhan, A., Yurasakpong, L., Chaiyamoon, A., Kruepunga, N., Iwanaga, J., Tubbs, RS., Eiamratchanee, P. & Paensukyen, T. (2023). Anatomical Variants Identified on Computed Tomography of Oropharyngeal Carcinoma Patients. Medicina, 59(4), 707. https://doi.org/10.3390/medicina59040707

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

The prevalence of Stafne bone cavity: A meta-analysis of 355,890 individuals

Anatomy SC Mahidol — Mon, 03 Jul 2023 07:50:22 +0000

Highlight

งานวิจัยนี้ใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและการวิเคราะห์อภิมาน เพื่อศึกษาความชุกของโพรงกระดูก Stafne เพื่อนำมาวิเคราะห์อภิมาน จากจำนวนตัวอย่างรวม 355,890 ราย สรุปได้ว่าความชุกของโพรงกระดูก Stafne อยู่ที่ร้อยละ 0.17 และมีความชุกในเพศชายมากกว่าเพศหญิงถึงห้าเท่าและพบได้ในประชากรโบราณมากกว่าประชากรปัจจุบันถึงสามเท่า

ที่มาและความสำคัญ

โพรงกระดูก Stafne เป็นความบกพร่องที่ไม่แสดงอาการในพื้นผิวด้านในของกระดูกขากรรไกรล่าง ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตาม Edward C. Stafne ในปี 1942 โครงสร้างนี้นับเป็นความแปรผันทางกายวิภาค (anatomical variation) เนื่องจากมักไม่แสดงอาการ ความรู้และความตระหนักของโพรงกระดูก Stafne มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งสำหรับทันตแพทย์ ศัลยแพทย์ใบหน้าขากรรไกร เพื่อป้องกันการวินิจฉัยที่ผิดพลาดเนื่องจากมีความคล้ายคลึงกับรอยโรคอื่นในกระดูกขากรรไกรล่าง เมื่อมองจากภาพเอกซเรย์แบบ panoramic เช่น odontogenic cyst นอกจากนี้ ความชุกของโพรงกระดูก Stafne ที่สูงในประชากรโบราณแสดงให้เห็นว่าปัจจัยภายนอก เช่น สิ่งแวดล้อม อาจส่งผลต่อการอุบัติขึ้นของโพรงกระดูกนี้ โพรงกระดูก Stafne โดยปกติพบได้เพียงข้างเดียวและอาจมีรูปร่างแตกต่างกันไป ความชุกของความผิดปกติแตกต่างกันไปอย่างมากในการศึกษาก่อนหน้า ตั้งแต่ 0.10% ถึง 0.48% ดังนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องนำการศึกษาก่อนหน้ามาวิเคราะห์อภิมานเพื่อคำนวณชุกที่แม่นยำและศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ที่อาจมีผลต่อการมีอยู่ของโพรงกระดูก Stafne ต่อไป งานวิจัยนี้ใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ เพื่อค้นคว้าการศึกษาก่อนหน้าทั้งหมดที่รายงานความชุกของโพรงกระดูก Stafne เพื่อนำมาทำการวิเคราะห์อภิมานต่อไป การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบพบการศึกษาก่อนหน้าทั้งหมด 54 ฉบับ ที่รายงานความชุกของโพรงกระดูก Stafne ซึ่งประกอบด้วยจำนวนตัวอย่างรวม 355,890 ราย การวิเคราะห์อภิมาน แสดงให้เห็นว่าความชุกของโพรงกระดูก Stafne อยู่ที่ร้อยละ 0.17 และมีความชุกในเพศชายมากกว่าเพศหญิงถึงห้าเท่า นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์กลุ่มย่อย หรือ subgroup analysis พบว่า โพรงกระดูก Stafne พบได้บ่อยในประชากรโบราณ (ร้อยละ 0.47) มากกว่าประชากรในปัจจุบันถึงสามเท่า

Abstract

Background/purpose

A Stafne bone cavity (SBC) is an incidental depression in the lingual surface of the mandible. The aim of this study is to provide pooled estimates of the frequency of Stafne bone cavity and to correlate its presence with such variables as sex, laterality, diagnostic methods and population.

Materials and methods

Potential studies were searched through four electronic databases: Google Scholar, PubMed, Scopus, and Journal Storage. Titles, abstracts, and full texts of the articles were screened.

Results

A total of 54 studies relating to 355,890 subjects met the inclusion criteria for meta-analysis. A meta-analysis using the DerSimonian-Laird model revealed an overall prevalence of 0.17% (CI:0.14%–0.21%, I² = 80.7%). SBC was four times more common in males than females (z = 6.94, P < 0.01), and was unilateral in almost all cases (z = 12.90, P < 0.01). Radiographic studies yielded a lower SBC prevalence at 0.12% (CI:0.09%–0.15%, I² = 71.7%) than computed tomography studies, skeletal studies and excavation studies. Ancient populations had three times higher SBC prevalences (0.47%, CI:0.21%–0.73%, I² = 89.5%) than the average populations today (z = 3.21, P < 0.01).

Conclusion

The prevalence of Stafne bone cavity is approximately 0.17%, and was four times more prevalent in males than females. This variant bone cavity was also present unilaterally in the majority of cases. Awareness of SBC is important for dentists, maxillofacial surgeons and other practitioners performing routine dental practices and interpreting panoramic radiographs.

KEYWORDS: Stafne bone cavity, Mandible, Anatomical variation, Systematic review, Meta-analysis

Citation: Chaweeborisuit, P., Yurasakpong, L., Kruepunga, N., Tubbs, R. S., Chaiyamoon, A., & Suwannakhan, A. (2023). The prevalence of Stafne bone cavity: A meta-analysis of 355,890 individuals. Journal of Dental Sciences. 18(2), 594-603. https://doi.org/10.1016/j.jds.2022.08.022

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

Cross-Sectional Area of the Tibial Nerve in Diabetic Peripheral Neuropathy Patients: A Systematic Review and Meta-Analysis of Ultrasonography Studies

Anatomy SC Mahidol — Mon, 03 Jul 2023 03:35:44 +0000

Highlight

พื้นที่ตัดขวาง หรือ cross-sectional area ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้ามีขนาดใหญ่กว่าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานเมื่อเทียบกับผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสามารถนำไปใช้เพื่อคัดกรองโรคเส้นประสาทส่วนปลายตั้งแต่เนิ่น ๆ

ที่มาและความสำคัญ

โรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวาน หรือ diabetic peripheral neuropathy (DPN) เป็นโรคแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยที่สุดในผู้ป่วยเบาหวาน แม้ว่าการศึกษาการนำกระแสประสาท (nerve conduction studies) ยังคงเป็นมาตรฐานสำหรับการวินิจฉัยโรค DPN แต่ก็ใช้เวลานาน มีค่าใช้จ่ายสูงซึ่งไม่เหมาะกับการนำมาตรวจคัดกรอง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีเครื่องมือที่ง่ายกว่าสำหรับการวินิจฉัย DPN โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิ การศึกษาก่อนหน้าหลายฉบับพบว่าพื้นที่ตัดขวาง หรือ cross-sectional area (CSA) ของเส้นประสาท tibial เมื่อวินิจฉัยด้วยอัลตราซาวด์ มีแน้วโน้มใหญ่กว่ากลุ่มประชากรปกติ ซึ่งสอดคล้องกับอาการทั่วไปของโรค DPN อย่างไรก็ดี ความรู้นี้ยังเป็นที่ถกเถียงในวงกว้างและยังไม่ได้ผลสรุปที่ชัดเจน ดังนั้น การวิเคราะห์อภิมานฉบับนี้ได้ประมวลผล CSA ของเส้นประสาท tibial ในประชากร 3,295 ราย จากงานวิจัย 16 ฉบับ ผลการวิเคราะห์พบว่า CSA ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้ามีขนาดใหญ่กว่าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวาน (15.12 ตารางมม.) เมื่อเทียบกับผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้น (13.39 ตารางมม.) และโดยเฉลี่ย CSA ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานมีขนาดใหญ่กว่าผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้นประมาณ 2 ตารางมม. ปัจจัยอื่น เช่น อายุ ก็มีผลต่อ CSA ของเส้นประสาท tibial ได้ ผลจากงานวิจัยนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ทางคลินิกได้โดยตรงโดยการใช้อัลตราซาวด์ความละเอียดสูงเพื่อคัดกรองโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อลดความเสี่ยงของการเกิดแผลเรื้อรังที่เท้าซึ่งหากปล่อยไว้มีโอกาสนำไปสู่การถูกตัดขา การใช้อัลตราซาวด์มีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างต่ำและทำสามารถทำได้ในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิ

Abstract

Background:

There is a link between diabetic peripheral neuropathy (DPN) progression and the increase in the cross-sectional area (CSA) of the tibial nerve at the ankle. Nevertheless, no prior meta-analysis has been conducted to evaluate its usefulness for the diagnosis of DPN.

Methods:

We searched Google Scholar, Scopus, and PubMed for potential studies. Studies had to report tibial nerve CSA at the ankle and diabetes status (DM, DPN, or healthy) to be included. A random-effect meta-analysis was applied to calculate pooled tibial nerve CSA and mean differences across the groups. Subgroup and correlational analyses were conducted to study the potential covariates.

Results:

The analysis of 3295 subjects revealed that tibial nerve CSA was 13.39 mm² (CI: 10.94–15.85) in DM patients and 15.12 mm² (CI: 11.76–18.48) in DPN patients. The CSA was 1.93 mm² (CI: 0.92–2.95, I² = 98.69%, p < 0.01) larger than DPN-free diabetic patients. The diagnostic criteria of DPN and age were also identified as potential moderators of tibial nerve CSA.

Conclusions:

Although tibial nerve CSA at the ankle was significantly larger in the DPN patients, its clinical usefulness is limited by the overlap between groups and the inconsistency in the criteria used to diagnose DPN.

KEYWORDS: peripheral neuropathy, ultrasound, diabetes, tibial nerve, cross-sectional area, meta-analysis

Citation: Senarai, T., Pratipanawatr, T., Yurasakpong, L., Kruepunga, N., Limwachiranon, J., Phanthong, P., Meemon, K., Yammine, K., Suwannakhan, A. (2022). Cross-Sectional Area of the Tibial Nerve in Diabetic Peripheral Neuropathy Patients: A Systematic Review and Meta-Analysis of Ultrasonography Studies. Medicina, 58(12), 1696. https://doi.org/10.3390/medicina58121696

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เพชรัตน์ พานทอง, รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์