การวิเคราะห์อภิมานครั้งนี้จาก 117 การศึกษาและประชากรกว่า 193,000 ราย พบว่า pancreas divisum มีความชุกทั่วโลกประมาณ 11.1% หรือพบได้ราว 1 ใน 10 ของประชากร และพบได้บ่อยกว่าในผู้ป่วยโรคตับอ่อนเมื่อเทียบกับประชากรทั่วไป อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจได้รับอิทธิพลจากอคติในการคัดเลือกผู้ป่วย จึงควรตีความผลลัพธ์ด้วยความระมัดระวัง

ที่มาและความสำคัญ

Pancreas divisum (PD) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดที่พบบ่อยที่สุดของระบบท่อตับอ่อน เกิดจากการที่ท่อตับอ่อนด้านหลังและด้านหน้าไม่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ในช่วงพัฒนาการของตัวอ่อน แม้ว่าจะมีการศึกษามาเป็นเวลานาน แต่ความชุกที่แท้จริงของภาวะนี้และความสัมพันธ์กับโรคตับอ่อน โดยเฉพาะตับอ่อนอักเสบ ยังคงเป็นประเด็นที่มีความขัดแย้งในวรรณกรรมทางการแพทย์ เนื่องจากรายงานก่อนหน้านี้ให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันอย่างมาก และมักอาศัยข้อมูลจากผู้ป่วยที่ได้รับการตรวจ ERCP หรือ MRCP ซึ่งอาจเกิดอคติจากการคัดเลือกผู้ป่วย งานวิจัยนี้จึงดำเนินการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานจาก 117 การศึกษา ครอบคลุมประชากร 193,672 ราย เพื่อประเมินความชุกของ pancreas divisum ในระดับโลก รวมถึงศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะดังกล่าวกับโรคตับอ่อน ผลการศึกษาช่วยสร้างฐานข้อมูลเชิงประจักษ์ที่มีความน่าเชื่อถือมากขึ้นเกี่ยวกับความสำคัญทางคลินิกของ pancreas divisum และเป็นประโยชน์ต่อการวินิจฉัย การประเมินความเสี่ยง และการวางแผนการรักษาผู้ป่วยโรคตับอ่อนในอนาคต

Abstract

Background and Objectives: Pancreas divisum (PD) is the most common congenital anomaly of the pancreatic ductal system and has been suggested to contribute to pancreatic pathology. However, its true prevalence and relationship with pancreatic diseases remain debated. This systematic review and meta-analysis aimed to estimate the global prevalence of PD and evaluate its association with pancreatic disease. 

Materials and Methods: A comprehensive search of Google Scholar, Scopus, and PubMed was conducted to identify studies reporting the prevalence of PD across all populations and diagnostic modalities. Pooled prevalence estimates were calculated using a random-effects model. Between-study heterogeneity was assessed using the I² statistic, and publication bias was evaluated using Egger’s test. 

Results: A total of 117 studies comprising 193,672 subjects were included. The pooled global prevalence of PD was 11.1% (95% CI: 8.0–14.2%) with substantial heterogeneity (I² = 99.96%). PD prevalence was higher among individuals with pancreatic disease (18.7%) compared with cadaveric/autopsy studies (8.8%), healthy individuals (5.6%), and consecutive patients (4.7%). Both complete and incomplete PD were more common in subjects with pancreatic diseases. Among PD subtypes, type I was the most prevalent. Egger’s test demonstrated significant publication bias (p < 0.01). 

Conclusions: PD affects approximately one in ten individuals worldwide and appears more prevalent in patients with pancreatic diseases. However, this finding should be interpreted with caution due to potential selection bias from predominantly ERCP-based studies.

KEYWORDS: pancreas, pancreatitis, cholangiopancreatography, meta-analysis

Citation: Suphamungmee, W., Taradolpisut, N., Yurasakpong, L., Senarai, T., & Suwannakhan, A. (2026). The prevalence of pancreas divisum and its association with pancreatic diseases: A systematic review and meta-analysis. Medicina, 62(5), 953. https://doi.org/10.3390/medicina62050953

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: รองศาสตราจารย์ ดร.วรวิทย์ ศุภมั่งมี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษาแสดงให้เห็นว่าอัตราการพบรูเปิดของกระดูกอ่อนไทรอยด์ (thyroid foramen) ในประชากรโลกอยู่ที่ 24.5% โดยพบมากที่สุดในอเมริกาเหนือ (31.4%) รูเปิดนี้มีความสำคัญทางคลินิกต่อการผ่าตัดและการวินิจฉัยเพื่อป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นระหว่างการรักษาในบริเวณกล่องเสียง

ที่มาและความสำคัญ

รูเปิดของกระดูกอ่อนไทรอยด์ (thyroid foramen) เป็นความแปรผันทางกายวิภาคที่พบในกระดูกอ่อนไทรอยด์บริเวณส่วนบน-ด้านหลัง โดยมีลักษณะเป็นรูเปิดรูปวงกลม วงรี หรือรูปพระจันทร์เสี้ยว ซึ่งมีความสำคัญทางคลินิกเนื่องจากอาจเป็นช่องผ่านของเส้นประสาทและหลอดเลือด การศึกษานี้ทำการรวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการตรวจพบรูเปิดดังกล่าวจากประชากรทั่วโลกและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ พบว่าอัตราการพบรูเปิดนี้อยู่ที่ 24.5% โดยพบมากที่สุดในประชากรอเมริกาเหนือ (31.4%) และน้อยที่สุดในแอฟริกา (12.3%) ข้อมูลนี้มีความสำคัญต่อศัลยแพทย์และนักรังสีวิทยาเพื่อป้องกันการวินิจฉัยผิดพลาดหรือการบาดเจ็บระหว่างการผ่าตัดในบริเวณกล่องเสียง

Abstract

Purpose

To systematically review published studies on the prevalence of the thyroid foramen (TF), perform a meta-analysis to generate pooled prevalence estimates, and identify factors associated with its presence.

Methods

A systematic literature search was conducted in Google Scholar, PubMed, and Journal Storage databases. Studies reporting the prevalence of the thyroid foramen were included without language or date restrictions. Quality assessment was performed using AQUA tool. A random-effects meta-analysis was performed with subgroup analyses. Heterogeneity was assessed using Higgins’ I² statistics, and publication bias was evaluated using funnel plots and Egger’s test.

Results

Out of 271 entries, 38 studies met the inclusion criteria, comprising 3,030 subjects from various continents. The overall TF prevalence was 24.5% (95% CI: 19.2-29.8%, I² = 93.44%), with unilateral TF present in 16.9% and bilateral TF in 6.2%. Prevalence was highest in North America (31.4%,) and lowest in Africa (12.3%). No significant prevalence difference was found between adults and younger populations (p = 0.15). Publication bias, or the small-study effect, was detected (p < 0.01).

Conclusion

This meta-analysis reveals a 24.5% overall prevalence of TF, with significant heterogeneity primarily explained by geographical differences. The TF’s clinical relevance necessitates awareness among surgeons and radiologists to avoid complications during laryngeal surgeries and prevent misdiagnosis in imaging studies.

KEYWORDS: Anatomical variation, Meta-analysis, Systematic review, Thyroid, Thyroid foramen

Citation: Srichaphan, N., Yurasakpong, L., Taradolpisut, N., Senarai, T., Kruepunga, N., & Suwannakhan, A. (2024). The thyroid foramen: A systematic review and meta-analysis. Surgical and Radiologic Anatomy, 46, 1673–1681
DOI: https://doi.org/10.1007/s00276-024-03470-2

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: นางสาวนภาวรรณ ธาราดลพิสุทธิ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษานี้ประกอบด้วยการศึกษาจากภาพเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (computed tomography) และการวิเคราะห์อภิมานจากฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิก 3 แหล่งได้แก่ Google Scholar, PubMed, and Journal Storage ผลงานวิจัยพบว่า จากคนไข้จำนวน 7,997 รายจากผลงานตีพิมพ์กว่า 16 ฉบับ episternal ossicles มีความชุกอยู่ที่ 2.1% โดยการศึกษาด้วย X-ray มีความชุกสูงสุดอยู่ที่ 7% และประชากรเอเชียมีความชุกของ episternal ossicles มากที่สุดที่ 3.8%

ที่มาและความสำคัญ

การมีอยู่ของ episternal ossicles ซึ่งเป็นโครงสร้างแปรผันทางกายวิภาคมีความสำคัญทางคลินิกเป็นอย่างยิ่งโดยเฉพาะกับรังสีแพทย์เพื่อป้องกันการวินิจฉัยผิดพลาด การศึกษาและการวิเคราะห์อภิมานฉบับนี้จัดทำขึ้นเพื่อศึกษาความชุกของ episternal ossicles ในประชากรสากล และศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ที่ส่งผลต่อการมีอยู่ของโครงสร้างนี้

Abstract

Episternal ossicles (EO) are accessory bones located superior and posterior to the manubrium, representing an anatomical variation in the thoracic region. This study aimed to investigate the prevalence and developmental aspects of EO in global populations. The prevalence of EO in pediatric populations was assessed using the “Pediatric-CT-SEG” open-access data set obtained from The Cancer Imaging Archive, revealing a single incidence of EO among 233 subjects, occurring in a 14-year-old patient. A meta-analysis was conducted using data from 16 studies (from 14 publications) through three electronic databases (Google Scholar, PubMed, and Journal Storage) encompassing 7997 subjects. An overall EO prevalence was 2.1% (95% CI 1.1–3.0%, I² = 93.75%). Subgroup analyses by continent and diagnostic methods were carried out. Asia exhibited the highest prevalence of EO at 3.8% (95% CI 0.3–7.5%, I² = 96.83%), and X-ray yielded the highest prevalence of 0.7% (95% CI 0.5–8.9%, I² = 0.00%) compared with other modalities. The small-study effect was indicated by asymmetric funnel plots (Egger’s z = 4.78, p < 0.01; Begg’s z = 2.30, p = 0.02). Understanding the prevalence and developmental aspects of EO is crucial for clinical practitioners’ awareness of this anatomical variation.

KEYWORDS: Episternal ossicles, Sternum, Anatomical variation, Computed tomography, Systematic review, Meta-analysis

Citation: Pongruengkiat, W., Pitaksinagorn, W., Yurasakpong, L., Taradolpisut, N., Kruepunga, N., Chaiyamoon, A., & Suwannakhan, A. (2024). Anatomical study and meta-analysis of the episternal ossicles. Surgical and Radiologic Anatomy, 46, 195-202.
DOI: https://doi.org/10.1007/s00276-023-03280-y

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: นางสาวนภาวรรณ ธาราดลพิสุทธิ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

ความผิดปกติของกระดูกสันหลังคอชิ้นบนสุดหรือ atlas ที่เรียกว่า atlas arch defect เป็นความผิดปกติที่พบได้ไม่มากนัก ความผิดปกตินี้เกิดขึ้นเมื่อมีร่องบริเวณ anterior arch หรือ posterior arch ของกระดูก atlas หากเกิดขึ้นทั้งสองบริเวณจะเรียกว่า combined arch defect ในการศึกษานี้ผู้วิจัยได้ศึกษาความชุกของ arch defect ในประชากร 606 ราย ทำการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระแบบ วิเคราะห์อภิมานเพื่อศึกษาความชุกของ arch defect แบบต่าง ๆ ในประชาการสากลรวมกว่า 13,000 ราย และได้เสนอระบบการจำแนกประเภทของ anterior และ combined arch defect ขึ้นใหม่ ผลการวิจัยพบว่าความชุกของ posterior arch defect อยู่ที่ร้อยละ 2.07 ในขณะที่ความชุกของ anterior arch defect และ combined arch defect อยู่ที่ร้อยละ 0.00 และ 0.14 ตามลำดับ ซึ่งพบได้ยากอย่างยิ่ง ความผิดปกติ anterior และ combined arch defect ของกระดูก atlas สามารถจำแนกได้เป็น 5 รูปแบบ ได้แก่ type A (การเกิดร่องที่ anterior arch ตรงบริเวณ midline) type B (การเกิดร่องที่ anterior arch ตรงบริเวณ midline พร้อมกับการเกิด posterior arch defect) type C (การเกิดร่องที่ anterior arch ทางด้านข้างแบบ unilateral พร้อมกับการเกิด posterior arch defect) type D (การเกิดร่องที่ anterior arch ทางด้านข้างแบบ bilateral พร้อมกับการเกิด posterior arch defect) และ type E (การเกิดร่องที่ anterior arch ตรงบริเวณ midline พร้อมกับการขาดหายไปของ posterior arch)

ที่มาและความสำคัญ

การตระหนักถึงข้อบกพร่องเหล่านี้ถือเป็นสิ่งสำคัญในการหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อนระหว่างขั้นตอนการผ่าตัดกระดูกสันหลังส่วนบน โดยทั่วไป ความผิดปกติเหล่านี้ไม่แสดงอาการหรือมีอิทธิพลทางลบต่อการทำงานของร่างกาย อย่างไรก็ตาม ความไม่รู้และการไม่ตระหนักของการมีอยู่ของโครงสร้างแปรผันเหล่านี้อาจก่อให้เกิดความสับสนและนำไปสู่การวินิจฉัยที่ผิดพลาด

Abstract

This study consists of a retrospective cohort study, a systematic review, and a meta-analysis which were separately conducted. This study aimed to investigate the prevalence of atlas arch defects, generate an evidence-based synthesis, and propose a common classification system for the anterior and combined atlas arch defects. Atlas arch defects are well-corticated gaps in the anterior or posterior arch of the atlas. When both arches are involved, it is known as a combined arch defect. Awareness of these defects is essential for avoiding complications during surgical procedures on the upper spine. The prevalence of arch defects was investigated in an open-access OPC-Radiomics (Radiomic Biomarkers in Oropharyngeal Carcinoma) dataset comprising 606 head and neck computed tomography scans from oropharyngeal cancer patients. A systematic review and meta-analysis were performed to generate prevalence estimates of atlas arch defects and propose a classification system for the anterior and combined atlas arch defects. The posterior arch defect was found in 20 patients (3.3%) out of the 606 patients investigated. The anterior arch defect was not observed in any patient, while a combined arch defect was observed in one patient (0.2%). A meta-analysis of 13,539 participants from 14 studies, including the present study, yielded a pooled-posterior arch defect prevalence of 2.07% (95% confidence interval [CI], 1.22%–2.92%). The prevalences of anterior and combined arch defects were 0.00% (95% CI, 0.00%–0.10%) and 0.14% (95% CI, 0.04%–0.25%), respectively. The anterior and combined arch defects were classified into five subtypes based on their morphology and frequency. The present study showed that atlas arch defects were present in approximately 2% of the general population. For future studies, larger sample sizes should be used for studying arch defects to avoid the small-study effect and to predict the prevalence accurately.

KEYWORDS: Cervical atlas, Computed tomography, Systematic review, Meta-analysis

Citation: Suphamungmee, W., Yurasakpong, L., Poonudom, K., Tubbs, R. S., Iwanaga, J., Kruepunga, N., … & Suwannakhan, A. (2023). Radiological study of atlas arch defects with meta-analysis and a proposed new classification. Asian Spine Journal, 17(5), 975.
DOI: https://doi.org/10.31616/asj.2023.0030

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วรวิทย์ ศุภมั่งมี, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: น.ส.กัญจนพรรณ ปุ่นอุดม
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

งานวิจัยฉบับนี้ศึกษาความชุกและสัณฐานของรูเปิดบนกระดูกสะบักหรือ scapular foramina และใช้การสแกนสามมิติและเทคโนโลยี AR ซึ่งเป็นมิติใหม่ของการนำเสนอผลงานวิจัยทางกายวิภาคและอาจเป็นมาตรฐานใหม่ในอนาคต

ที่มาและความสำคัญ

การมีอยู่ของรู scapular foramina อาจสับสนกับการหักของกระดูกสะบักเมื่อวินิจฉัยจากภาพรังสี การรับรู้ถึงตำแหน่งของ scapular nutrient foramina มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งเพื่อป้องกันความเสียหายต่อหลอดเลือด nutrient vessels เมื่อทำหัตการบริเวณกระดูกสะบัก งานวิจัยฉบับนี้ศึกษาความชุกและสัณฐานของรูเปิดและรูสารอาหารของกระดูกสะบัก โดยใช้กระดูกสะบักจำนวนทั้งสิ้น 150 ชิ้น การศึกษาก่อนหน้าพบว่ารูเปิดบนกระดูกสะบัก หรือ scapular foramina เป็นรูเปิดที่เชื่อมพื้นผิวแต่ละด้านของกระดูกสะบัก ซึ่งเป็นโครงสร้างแปรผันทางกายวิภาค (anatomical variant) ที่มีความชุกเพียงร้อยละ 7.5 ของประชากร อย่างไรก็ตามงานวิจัยฉบับนี้พบว่า scapular foramina นั้นมีความชุกสูงถึงร้อยละ 78 ของประชากรเมื่อศึกษาด้วยเส้นลวดขนาดเล็ก (0.36 มม.) มีรูปแบบของการเชื่อมต่อถึงกว่า 18 แบบและอาจมีรูเปิดได้มากถึง 4 รู ซึ่งมองเห็นได้ชัดเจนจากภาพเอกซเรย์ computed tomography ด้วยความชุกกว่าร้อยละ 78 จึงสรุปได้ว่า scapular foramina นั้นแท้จริงแล้วเป็นโครงสร้างปกติแทนที่จะเป็นโครงสร้างแปรผัน

Abstract

Purpose

The aim of our study is to study the prevalence and anatomy of scapular foramina (SF) and scapular nutrient foramina (SNF) in dried skeletons from the Northeastern Thai population.

Methods

A total of 150 dried scapulae were investigated. Both SF and SNF were identified using a metal wire with a diameter of 0.36 mm. The number, locations, lengths, and diameters of SF were recorded. Subsequently, SNF were identified using the same metal wire. Their number and locations were recorded. Two observers performed the evaluations and measurements.

Results

SF were present in 78.0% of scapulae. They could have up to five openings. Eighteen types were found. On average they were longer in males (21.7 ± 5.0 mm) than females (19.45 ± 4.6 mm). The mean diameters of both the superior and inferior openings were significantly greater in females (p < 0.01). SNF, in contrast, were present in 100% of scapulae. They were located in the supraspinous fossa (36.7%), subscapular fossa (31.3%), infraspinous fossa (22.8%), and peri-glenoid area (10.0%).

Conclusion

Unlike previous studies, the present study suggests that SF are normal anatomical findings, present in 78.0% of the scapulae investigated. Surgeons should be aware of both SNF and SF when operating or interpreting radiological findings.

KEYWORDS: Scapula, Scapular nutrient foramen, Scapular foramen, Anatomical variations

Citation: Yurasakpong, L., Suwannakhan, A., Kirisattayakul, W., Samrid, R., Iamsaard, S., Limwachiranon, J., Khanthiyong, B., Tubbs, R., Iwanaga, J. & Chaiyamoon, A. (2023). Topographical study of scapular foramina and scapular nutrient foramina in dried skeletons. Surgical and Radiologic Anatomy, 45(5), 563-570. https://doi.org/10.1007/s00276-023-03132-9

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

งานวิจัยนี้ใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและการวิเคราะห์อภิมาน เพื่อศึกษาความชุกของโพรงกระดูก Stafne เพื่อนำมาวิเคราะห์อภิมาน จากจำนวนตัวอย่างรวม 355,890 ราย สรุปได้ว่าความชุกของโพรงกระดูก Stafne อยู่ที่ร้อยละ 0.17 และมีความชุกในเพศชายมากกว่าเพศหญิงถึงห้าเท่าและพบได้ในประชากรโบราณมากกว่าประชากรปัจจุบันถึงสามเท่า

ที่มาและความสำคัญ

โพรงกระดูก Stafne เป็นความบกพร่องที่ไม่แสดงอาการในพื้นผิวด้านในของกระดูกขากรรไกรล่าง ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตาม Edward C. Stafne ในปี 1942 โครงสร้างนี้นับเป็นความแปรผันทางกายวิภาค (anatomical variation) เนื่องจากมักไม่แสดงอาการ ความรู้และความตระหนักของโพรงกระดูก Stafne มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งสำหรับทันตแพทย์ ศัลยแพทย์ใบหน้าขากรรไกร เพื่อป้องกันการวินิจฉัยที่ผิดพลาดเนื่องจากมีความคล้ายคลึงกับรอยโรคอื่นในกระดูกขากรรไกรล่าง เมื่อมองจากภาพเอกซเรย์แบบ panoramic เช่น odontogenic cyst นอกจากนี้ ความชุกของโพรงกระดูก Stafne ที่สูงในประชากรโบราณแสดงให้เห็นว่าปัจจัยภายนอก เช่น สิ่งแวดล้อม อาจส่งผลต่อการอุบัติขึ้นของโพรงกระดูกนี้ โพรงกระดูก Stafne โดยปกติพบได้เพียงข้างเดียวและอาจมีรูปร่างแตกต่างกันไป ความชุกของความผิดปกติแตกต่างกันไปอย่างมากในการศึกษาก่อนหน้า ตั้งแต่ 0.10% ถึง 0.48% ดังนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องนำการศึกษาก่อนหน้ามาวิเคราะห์อภิมานเพื่อคำนวณชุกที่แม่นยำและศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ที่อาจมีผลต่อการมีอยู่ของโพรงกระดูก Stafne ต่อไป งานวิจัยนี้ใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ เพื่อค้นคว้าการศึกษาก่อนหน้าทั้งหมดที่รายงานความชุกของโพรงกระดูก Stafne เพื่อนำมาทำการวิเคราะห์อภิมานต่อไป การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบพบการศึกษาก่อนหน้าทั้งหมด 54 ฉบับ ที่รายงานความชุกของโพรงกระดูก Stafne ซึ่งประกอบด้วยจำนวนตัวอย่างรวม 355,890 ราย การวิเคราะห์อภิมาน แสดงให้เห็นว่าความชุกของโพรงกระดูก Stafne อยู่ที่ร้อยละ 0.17 และมีความชุกในเพศชายมากกว่าเพศหญิงถึงห้าเท่า นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์กลุ่มย่อย หรือ subgroup analysis พบว่า โพรงกระดูก Stafne พบได้บ่อยในประชากรโบราณ (ร้อยละ 0.47) มากกว่าประชากรในปัจจุบันถึงสามเท่า

Abstract

Background/purpose

A Stafne bone cavity (SBC) is an incidental depression in the lingual surface of the mandible. The aim of this study is to provide pooled estimates of the frequency of Stafne bone cavity and to correlate its presence with such variables as sex, laterality, diagnostic methods and population.

Materials and methods

Potential studies were searched through four electronic databases: Google Scholar, PubMed, Scopus, and Journal Storage. Titles, abstracts, and full texts of the articles were screened.

Results

A total of 54 studies relating to 355,890 subjects met the inclusion criteria for meta-analysis. A meta-analysis using the DerSimonian-Laird model revealed an overall prevalence of 0.17% (CI:0.14%–0.21%, I² = 80.7%). SBC was four times more common in males than females (z = 6.94, P < 0.01), and was unilateral in almost all cases (z = 12.90, P < 0.01). Radiographic studies yielded a lower SBC prevalence at 0.12% (CI:0.09%–0.15%, I² = 71.7%) than computed tomography studies, skeletal studies and excavation studies. Ancient populations had three times higher SBC prevalences (0.47%, CI:0.21%–0.73%, I² = 89.5%) than the average populations today (z = 3.21, P < 0.01).

Conclusion

The prevalence of Stafne bone cavity is approximately 0.17%, and was four times more prevalent in males than females. This variant bone cavity was also present unilaterally in the majority of cases. Awareness of SBC is important for dentists, maxillofacial surgeons and other practitioners performing routine dental practices and interpreting panoramic radiographs.

KEYWORDS: Stafne bone cavity, Mandible, Anatomical variation, Systematic review, Meta-analysis

Citation: Chaweeborisuit, P., Yurasakpong, L., Kruepunga, N., Tubbs, R. S., Chaiyamoon, A., & Suwannakhan, A. (2023). The prevalence of Stafne bone cavity: A meta-analysis of 355,890 individuals. Journal of Dental Sciences. 18(2), 594-603. https://doi.org/10.1016/j.jds.2022.08.022

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

พื้นที่ตัดขวาง หรือ cross-sectional area ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้ามีขนาดใหญ่กว่าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานเมื่อเทียบกับผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสามารถนำไปใช้เพื่อคัดกรองโรคเส้นประสาทส่วนปลายตั้งแต่เนิ่น ๆ

ที่มาและความสำคัญ

โรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวาน หรือ diabetic peripheral neuropathy (DPN) เป็นโรคแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยที่สุดในผู้ป่วยเบาหวาน แม้ว่าการศึกษาการนำกระแสประสาท (nerve conduction studies) ยังคงเป็นมาตรฐานสำหรับการวินิจฉัยโรค DPN แต่ก็ใช้เวลานาน มีค่าใช้จ่ายสูงซึ่งไม่เหมาะกับการนำมาตรวจคัดกรอง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีเครื่องมือที่ง่ายกว่าสำหรับการวินิจฉัย DPN โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิ การศึกษาก่อนหน้าหลายฉบับพบว่าพื้นที่ตัดขวาง หรือ cross-sectional area (CSA) ของเส้นประสาท tibial เมื่อวินิจฉัยด้วยอัลตราซาวด์ มีแน้วโน้มใหญ่กว่ากลุ่มประชากรปกติ ซึ่งสอดคล้องกับอาการทั่วไปของโรค DPN อย่างไรก็ดี ความรู้นี้ยังเป็นที่ถกเถียงในวงกว้างและยังไม่ได้ผลสรุปที่ชัดเจน ดังนั้น การวิเคราะห์อภิมานฉบับนี้ได้ประมวลผล CSA ของเส้นประสาท tibial ในประชากร 3,295 ราย จากงานวิจัย 16 ฉบับ ผลการวิเคราะห์พบว่า CSA ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้ามีขนาดใหญ่กว่าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวาน (15.12 ตารางมม.) เมื่อเทียบกับผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้น (13.39 ตารางมม.) และโดยเฉลี่ย CSA ของเส้นประสาท tibial บริเวณข้อเท้าในกลุ่มประชากรที่ป่วยด้วยโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานมีขนาดใหญ่กว่าผู้ป่วยเบาหวานระยะเริ่มต้นประมาณ 2 ตารางมม. ปัจจัยอื่น เช่น อายุ ก็มีผลต่อ CSA ของเส้นประสาท tibial ได้ ผลจากงานวิจัยนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ทางคลินิกได้โดยตรงโดยการใช้อัลตราซาวด์ความละเอียดสูงเพื่อคัดกรองโรคเส้นประสาทส่วนปลายจากโรคเบาหวานตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อลดความเสี่ยงของการเกิดแผลเรื้อรังที่เท้าซึ่งหากปล่อยไว้มีโอกาสนำไปสู่การถูกตัดขา การใช้อัลตราซาวด์มีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างต่ำและทำสามารถทำได้ในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิ

Abstract

Background: 

There is a link between diabetic peripheral neuropathy (DPN) progression and the increase in the cross-sectional area (CSA) of the tibial nerve at the ankle. Nevertheless, no prior meta-analysis has been conducted to evaluate its usefulness for the diagnosis of DPN. 

Methods: 

We searched Google Scholar, Scopus, and PubMed for potential studies. Studies had to report tibial nerve CSA at the ankle and diabetes status (DM, DPN, or healthy) to be included. A random-effect meta-analysis was applied to calculate pooled tibial nerve CSA and mean differences across the groups. Subgroup and correlational analyses were conducted to study the potential covariates. 

Results: 

The analysis of 3295 subjects revealed that tibial nerve CSA was 13.39 mm² (CI: 10.94–15.85) in DM patients and 15.12 mm² (CI: 11.76–18.48) in DPN patients. The CSA was 1.93 mm² (CI: 0.92–2.95, I² = 98.69%, p < 0.01) larger than DPN-free diabetic patients. The diagnostic criteria of DPN and age were also identified as potential moderators of tibial nerve CSA. 

Conclusions: 

Although tibial nerve CSA at the ankle was significantly larger in the DPN patients, its clinical usefulness is limited by the overlap between groups and the inconsistency in the criteria used to diagnose DPN.

KEYWORDS: peripheral neuropathy, ultrasound, diabetes, tibial nerve, cross-sectional area, meta-analysis

Citation: Senarai, T., Pratipanawatr, T., Yurasakpong, L., Kruepunga, N., Limwachiranon, J., Phanthong, P., Meemon, K., Yammine, K., Suwannakhan, A. (2022). Cross-Sectional Area of the Tibial Nerve in Diabetic Peripheral Neuropathy Patients: A Systematic Review and Meta-Analysis of Ultrasonography Studies. Medicina, 58(12), 1696. https://doi.org/10.3390/medicina58121696

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เพชรัตน์ พานทอง, รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

การปรากฎของกล้ามเนื้อ anconeuos epitrochlearis และเอ็นยึดกระดูก Osborne และความสัมพันธ์ต่อการเกิดโรค cubital tunnel syndrome

Highlight: การศึกษาทางกายวิภาคศาสตร์และ meta-analysis ชี้ให้เห็นว่าการมีอยู่ของกล้ามเนื้อ anconeuos epitrochlearis สัมพันธ์กับการป้องกันการเกิดโรค cubital tunnel syndrome ขณะที่ยังไม่สามารถสรุปถึงความสัมพันธ์ของโรคดังกล่าวกับการปรากฏของเอ็นยึดกระดูก Osborne ซึ่งคงต้องอาศัยข้อมูลการศึกษาเพิ่มเติมต่อไป

ที่มาและความสำคัญ

กล้ามเนื้อ anconeuos epitrochlearis และเอ็นยึดกระดูก Osborne เป็นความผันแปรทางกายวิภาคศาสตร์ที่พบได้ที่บริเวณร่องกระดูกด้านหลังข้อศอก ซึ่งในบางคน การมีอยู่ของโครงสร้างทั้งสองนี้สามารถนำไปสู่การกดทับเส้นประสาท ulnar ในกลุ่มอาการ cubital tunnel ได้ อย่างไรก็ตามยังมีข้อถกเถียงถึงความสัมพันธ์ของการปรากฎของโครงสร้างทั้งสองกับการเกิดกลุ่มอาการ cubital tunnel อยู่ ดังนั้นการศึกษาวิจัยนี้จึงแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางคลินิกของโครงสร้างและกลุ่มอาการดังกล่าว เพื่อนำไปสู่การป้องกันและวินิจฉัยโรคที่แม่นยำต่อไป

Abstract

Background

Anconeus epitrochlaeris muscle and Osborne’s ligament are anatomical variants that are occasionally found at the cubital tunnel of the elbow. In certain individuals, these two structures may compress the ulnar nerve resulting in a cubital tunnel syndrome. Although these variants have been reported extensively, its prevalence is still unclear and its contribution to cubital tunnel syndrome is debatable. The aim of this study is to generate weighted frequency values of the anconeus epitrochlearis and Osborne’s ligament, as well as to identify any association of these two structures with gender, side, ethnicity and the development of cubital tunnel syndrome.

Methods

An anatomical study and a meta-analysis were performed to more accurately study the prevalence of anconeus epitrochlearis and Osborne’s ligament. A total of 40 original studies including the present study met the inclusion criteria for meta-analysis and 6 case reports for descriptive analysis.

Results

Crude pooled prevalence estimate of the anconeus epitrochlearis was significantly higher (p < 0.001) in healthy subjects (14.2%) than in subjects diagnosed with cubital tunnel syndrome (4.5%). No significant difference was found for gender, side or laterality. The anconeus epitrochlearis was significantly more common in Europeans populations (18.2%) when compared with North American (6.8%) (p = 0.012) and Asian populations (7.5%) (p < 0.001). Anconeus epitrochlearis had a tendency to be hypertrophied when associated with cubital tunnel syndrome. The definition of Osborne’s ligament is unclear, resulting in inconsistent reported prevalence across studies.

Conclusion

The present study provides a more accurate estimate of anconeus epitrochlearis across the populations. There was a negative correlation between the presence of anconeus epitrochlearis and the development cubital tunnel syndrome, supporting the idea that the muscle may be protective against cubital tunnel syndrome. Future studies are needed to give proper definition of Osborne’s ligament and accurately study its prevalence across populations.

KEYWORDS: Anconeus epitroclearis, Osborne’s ligament, Anatomical variations, Elbow, Meta-Analysis

Citation: Suwannakhan A, Chaiyamoon A, Yammine K, Yurasakpong L, Janta S, Limpanuparb T, Meemon K*. The prevalence of anconeus epitrochlearis muscle and Osborne’s ligament in cubital tunnel syndrome patients and healthy individuals: An anatomical study with meta-analysis. Surgeon. 2021; 19(6):e402-e411. https://doi.org/10.1016/j.surge.2020.12.006

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล, อาจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
แหล่งทุนวิจัย: Royal Golden Royal Golden Jubilee Ph.D. Scholarship, Innovative Research Grant, Faculty of Medicine, Khon Kaen University)
Credit ภาพ: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล, อาจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์

ความชุกชุมที่ลดลงของหลอดเลือด thyroid ima: การวิเคราะห์อภิมานด้วยปัญญาประดิษฐ์

Highlight:
ในงานวิจัยฉบับนี้เราพบว่าหลอดเลือดแดง thyroid ima มีความชุกชุมอยู่ที่ 3.8% และพบในตัวอ่อนมนุษย์มากกว่าในผู้ใหญ่ ถึง 4.5 เท่า (14.8% และ 3.3% ตามลำดับ) ซึ่งสอดคล้องกับสมมติฐานที่ว่าโครงสร้างที่เป็น varition ที่พบในผู้ใหญ่อาจเป็นโครงสร้างที่พบได้เป็นปกติในตัวอ่อน หลอดเลือดนี้มักมีแขนงมาจากหลอดเลือดแดง brachiocephalic (74%) และแตกแขนงมาจากทางด้านขวาของหลอดลม (88%) ดังนั้นหากพบหลอดเลือดนี้การใส่ท่อช่วยหายใจควรใส่ค่อนไปทางด้านซ้ายของหลอดลม เพื่อป้องกันความเสียหายซี่งซึ่งอาจนำไปสู่การเสียชีวิตได้ นอกจากนี้เราพบว่าหลอดเลือดนี้กำลังสูญหายไปตามกาลเวลาซึ่งอาจเป็นปรากฏการณ์ทาง epigenetics ที่ต้องศึกษาวิจัยต่อไป การวิจัยนี้เป็นการวิเคราะห์ภิมานฉบับแรกที่ใช้ปัญญาประดิษฐ์เป็นตัวช่วยวิเคราะห์ผลการวิจัย ซึ่งบ่งชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ของการนำปัญญาประดิษฐ์มาประยุกต์ใช้ในงานวิจัยแบบ evidence-based ต่อไป

ที่มาและความสำคัญ 

หลอดเลือดแดง thyroid ima เป็นหลอดเลือดแดงที่พบได้ยากในลำคอบริเวณด้านหน้าของหลอดลม มีหน้าไปเลี้ยงต่อมไทรอยด์ส่วนล่างในประชากรประมาณ 3-10% หลอดเลือดนี้มีความเสี่ยงสูงเมื่อต้องเจาะคอเพื่อใส่ท่อหลอดลม (tracheostomy) ซึ่งอาจเสียหายได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วย COVID-19 ขั้นวิกฤติซึ่งต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการทำวิเคราะห์อภิมานเพื่อศึกษาความชุกชุมในประชากรของหลอดเลือด thyroid ima โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เป็นตัวช่วยวิเคราะผลการวิจัย และนำเสนอวิธีการทำ tracheostomy เมื่อพบหลอดเลือด thyroid ima เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการฉีกขาดของหลอดเลือดซึ่งอาจนำไปสู่การเสียเลือดอย่างรุนแรงซึ่งอาจนำไปสู่การเสียชีวิตได้

Abstract

Introduction

Thyroid ima artery is a variant artery found on the anterior surface of the trachea. The aim of this meta-analysis was to obtain pooled prevalence data of the thyroid ima artery and discuss its clinical importance especially for tracheostomy.

Methods

A systematic literature search was performed through five electronic databases until May 2021. A set of inclusion and exclusion criteria based on AQUA guidelines were used to select relevant studies. Meta-analysis, subgroup analyses, meta-regression, and tests for publication bias were performed. Factors that influence the prevalence of the thyroid ima artery were detected using simple and interpretable machine learning (linear regression and K means).

Results

Thirty-six studies with a total of 4,335 subjects met the inclusion criteria. The prevalence of the thyroid ima artery was 3.8% (95% CI: 0.027-0.049,I² = 56.2%). Machine learning identified age, region and year of publication as potential covariates. Subgroup analysis showed that the prevalence of the thyroid ima artery was almost five times higher in fetuses (14.8%) than adults (3.3%) (z=-6.76, p < 0.01). There was a significant negative correlation between the adult prevalence of the thyroid ima artery and the year of publication (Pearson’s r = -0.354, p = 0.040) thereby suggesting a decline in thyroid ima artery prevalence over time. This artery, if present, may originate from the brachiocephalic trunk (74%), right common carotid artery (9.6%), arch of aorta (7.7%), right internal thoracic artery (4.8%), left common carotid artery (1.9%) and left internal thoracic artery (1.9%).

Conclusion

In addition to evidence-based synthesis of the thyroid ima artery, this study is the first ever study to report the decreasing prevalence over time of a human body structure in the postnatal life. Knowledge of the thyroid ima artery is of vital importance for surgeons to avoid accidental hemorrhage during tracheostomy.

KEYWORDS: thyroid ima artery, tracheostomy, meta-analysis, systematic review, machine learning

Citation: Yurasakpong L, Nantasenamat C, Janta S, Eiamratchanee P, Coey J, Chaiyamoon A, Kruepunga N, Senarai T, Langer MF, Meemon K, Suwannakhan A. (2021). The decreasing prevalence of thyroid ima artery: a systematic review and machine learning assisted meta-analysis. Ann Anat, doi.org/10.1016/j.aanat.2021.151803.

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: อาจารย์อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล อาจารย์ ดร.ณัฐเมธี เครือภูงา อาจารย์อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: น.ส.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์