การสร้างเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL) เพิ่มเติม ช่วยลดการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าไปทางด้านข้างเมื่อเปรียบเทียบกับการสร้างเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL) เพียงอย่างเดียว โดยไม่เพิ่มความดันบริเวณข้อสะบ้า–ต้นขา: การศึกษาในอาจารย์ใหญ่แบบนุ่มเสมือนจริง

Highlight

การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า การสร้างเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL) ร่วมกับเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL) ช่วยลดการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าไปทางด้านข้างได้มากกว่าการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะในช่วงเข่างอมาก ขณะที่ไม่เพิ่มความดันเฉลี่ยในข้อสะบ้า–ต้นขาอย่างมีนัยสำคัญ สนับสนุนประโยชน์ทางชีวกลศาสตร์ของการสร้าง MPTL เพิ่มเติมในการรักษาภาวะกระดูกสะบ้าไม่มั่นคง

ที่มาและความสำคัญ

แม้การสร้างเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL; Medial patellofemoral ligament) ร่วมกับเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL; Medial patellotibial ligament) จะมีศักยภาพในการเพิ่มความมั่นคงของกระดูกสะบ้าในช่วงเข่างอมาก แต่หลักฐานทางชีวกลศาสตร์ที่เปรียบเทียบโดยตรงกับการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียวยังมีจำกัด ดังนั้น การศึกษานี้จึงมุ่งเปรียบเทียบผลของการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียวกับการสร้าง MPFL ร่วมกับ MPTL ต่อการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าและความดันบริเวณข้อสะบ้า–ต้นขา (patellofemoral joint) ในองศาการงอเข่าที่แตกต่างกัน เพื่อประเมินว่าการเพิ่ม MPTL reconstruction สามารถเพิ่มความมั่นคงของกระดูกสะบ้าได้โดยไม่เพิ่มความดันในข้ออย่างมีนัยสำคัญหรือไม่

Abstract

Introduction/objectives

The medial patellotibial ligament (MPTL) is a secondary patellar stabilizer whose contribution increases with progressive knee flexion. Combined medial patellofemoral ligament (MPFL) and MPTL reconstruction is increasingly used clinically, but biomechanical data comparing it with isolated MPFL reconstruction for patellar translation and contact pressure are lacking. This cadaveric study compared these two techniques and simulated patellar instability, evaluating patellar translation and mean/peak patellofemoral contact pressure at 0°, 30°, 45°, 60°, and 90° of knee flexion. We hypothesized that combined reconstruction would reduce lateral patellar translation to a greater degree than isolated reconstruction without increasing patellofemoral contact pressure.

Methods

Eighteen fresh-frozen cadaveric knees underwent transection of the medial stabilizers to simulate patellar instability, then were randomized to isolated MPFL reconstruction or combined MPFL–MPTL reconstruction using peroneus longus tendon grafts. Three-dimensional patellar kinematics were captured with a six-camera motion capture system, and patellofemoral contact pressures were recorded using Tekscan sensors with the knee held statically at each angle. Patellar translation and contact pressure were compared between techniques.

Results

All specimens showed successful instability induction after medial stabilizer transection. Compared with the injured state, isolated reconstruction reduced lateral translation by 0.03 mm and combined reconstruction by 0.08–0.09 mm at all angles (each P-value < 0.05). The combined group showed 0.08–0.09 mm greater medial translation than isolated reconstruction at all angles (P-value ≤ 0.017), with the largest difference at 60° and 90°. No significant between-group difference was seen in proximal–distal translation. Both techniques restored a physiologic pattern of mean and peak contact pressure with no significant between-group difference in mean pressure at any angle. Peak pressure increased from baseline at 90° for isolated reconstruction (P-value = 0.05) and at 0°, 60° and 90° for combined reconstruction (P-value ≤ 0.032). Peak pressure was significantly higher after combined than isolated reconstruction at full extension (P-value = 0.021) with no other between-technique differences.

Conclusion

Combined MPFL–MPTL reconstruction reduces lateral patellar translation more than isolated MPFL reconstruction, particularly in deeper knee flexion, without increasing patellofemoral contact pressure. These findings support MPTL reconstruction as a biomechanically beneficial adjunct for managing patellar instability.

Keywords: Medial patellotibial ligament, Motion analysis, Patellar stability, Patellofemoral pressure, MPFL reconstruction, Soft cadaver, Anatomy

Citation: Surabotsopon P, Laucha T, Suwanmana S, Limroonreungrat W, Suriyonplengsaeng C, Aroonjarattham P, Saengpetch N. Additional medial patellotibial ligament reconstruction reduced lateral patellar translation compared with isolated medial patellofemoral ligament reconstruction without increasing patellofemoral contact pressure: a cadaveric study. J ISAKOS. 2026 Aug 7;20:101200. PMID: 42567452.
https://doi.org/10.1016/j.jisako.2026.101200

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง 

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

15. LIFE ON LAND

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
แหล่งทุนวิจัย: This study was funded by Mahidol University, Bangkok, Thailand with the grant ID MURA 2023/331.
เครดิตภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษานี้พบความสัมพันธ์ทางกายวิภาคใหม่ระหว่างกล้ามเนื้อ anconeus epitrochlearis กับเส้นประสาทอัลนาร์ โดยพบการเชื่อมต่อโดยตรงกับ epineurium ของเส้นประสาทและแคปซูลข้อศอก กล้ามเนื้อดังกล่าวอาจมีบทบาทช่วยเคลื่อนเส้นประสาทออกจากร่องอัลนาร์ระหว่างการเคลื่อนไหวของข้อศอก มากกว่าการเป็นสาเหตุของการกดทับเส้นประสาทเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์มีความสำคัญต่อการวินิจฉัยและการผ่าตัดรักษา cubital tunnel syndrome

ที่มาและความสำคัญ

กล้ามเนื้อ anconeus epitrochlearis (AEM) เป็นความแปรผันทางกายวิภาคบริเวณข้อศอกที่พาดจาก medial epicondyle ไปยัง olecranon และเป็นส่วนหนึ่งของหลังคา cubital tunnel ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เส้นประสาทอัลนาร์ (ulnar nerve) มักถูกกดทับจนเกิด cubital tunnel syndrome อย่างไรก็ตาม บทบาทที่แท้จริงของ AEM ต่อการเกิดหรือป้องกันภาวะดังกล่าวยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในวรรณกรรมทางการแพทย์ บางการศึกษารายงานว่า AEM เป็นสาเหตุของการกดทับเส้นประสาท ขณะที่หลักฐานล่าสุดกลับชี้ว่าอาจมีบทบาทในการปกป้องเส้นประสาทอัลนาร์ งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาความสัมพันธ์ทางกายวิภาคระหว่าง AEM เส้นประสาทอัลนาร์ และโครงสร้างโดยรอบในศพอาจารย์ใหญ่จำนวนมาก เพื่อทำความเข้าใจกลไกที่เกี่ยวข้องกับภาวะกดทับเส้นประสาทให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ผลการศึกษาพบความสัมพันธ์ทางกายวิภาคที่ไม่เคยมีรายงานมาก่อน โดยเฉพาะการเชื่อมต่อของ AEM กับ epineurium ของเส้นประสาทอัลนาร์และกับข้อศอก ซึ่งช่วยอธิบายบทบาทเชิงหน้าที่ของกล้ามเนื้อนี้ และมีความสำคัญต่อการวินิจฉัย การผ่าตัด และการป้องกันการบาดเจ็บของเส้นประสาทในบริเวณ cubital tunnel

Abstract

Ulnar neuropathy due to compression at the cubital tunnel is common. However, our understanding of the relationships between this type of nerve compression and the variant anconeus epitrochlearis muscle (AEM) is poorly understood. Therefore, the present anatomical study was performed to better elucidate these relationships. In 162 adult cadavers (324 sides), the roof of the cubital tunnel was dissected. The prevalence and gross anatomy of the AEM were documented. Histological and microCT analyses were performed on selected specimens to evaluate the microanatomy and radiological findings in relation to the underlying nerve, soft tissues, and bone. Additionally, with the range of motion of the elbow and artificial contraction of the AEM, the effects of the AEM on the ulnar nerve were observed. AEMs were identified on 32 (10%) of the sides. Histologically, a connective tissue connection between the AEM and ulnar nerve was found in all specimens, and a direct connection between the AEM and the underlying joint capsule was found in most specimens. No grossly visible compression of the ulnar nerve by the overlying AEM was observed with flexion or extension of the elbow. With artificial contraction of the AEM, the ulnar nerve was found to move out of the depths of the ulnar groove in roughly half of the sides. Previously unreported relationships between Osborne’s ligament, the AEM, and the underlying ulnar nerve were found. These findings will improve our understanding of the relationship between these structures and the ulnar nerve at the elbow. During surgery in this area, care should be taken to avoid injuring the ulnar nerve when applying traction to the AEM.

KEYWORDS: anatomy, cubital tunnel syndrome, elbow, nerve compression, peripheral nerve, surgery

Citation: Banerjee, S., Nguyen, K., Bishop, J. L., Pujol, J. E., Rosbrugh, J. E., Yurasakpong, L., Chaiyamoon, A., Suwannakhan, A., Dumont, A. S., Georgiev, G. P., Iwanaga, J., & Tubbs, R. S. (2026). New insights into the anconeus epitrochlearis muscle and its relationship to the ulnar nerve: Anatomical study. Clinical Anatomy, 0, 1–5. https://doi.org/10.1002/ca.70123

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษาพบว่ารูเปิดกระดูกจมูกประเภท I (หนึ่งรูเปิดภายนอก) เป็นประเภทที่พบมากที่สุด การทำความเข้าใจลักษณะทางกายวิภาคของรูเปิดนี้ช่วยเพิ่มความแม่นยำในการรักษาทางคลินิก เช่น การผ่าตัดและการฉีดยาบริเวณจมูก

ชื่องานวิจัย ภาษาไทย

การศึกษากายวิภาคของรูเปิดกระดูกจมูก

ที่มาและความสำคัญ

รูเปิดของกระดูกจมูก (nasal foramen) เป็นโครงสร้างทางกายวิภาคที่สำคัญสำหรับการส่งผ่านเส้นเลือดและเส้นประสาทไปยังบริเวณจมูก โดยรูเปิดนี้สามารถพบในตำแหน่งและลักษณะที่หลากหลายในกระดูกจมูก การศึกษานี้ได้สำรวจประเภทและลักษณะของรูเปิดกระดูกจมูกในกะโหลกศีรษะแห้งจากประชากรไทยและอเมริกัน โดยมีการจัดประเภทและวัดขนาดรูเปิด พบว่าประเภท I (หนึ่งรูเปิดภายนอก) เป็นประเภทที่พบได้บ่อยที่สุด ผลการศึกษาเน้นถึงความสำคัญของการทำความเข้าใจโครงสร้างรูเปิดนี้ เพื่อประยุกต์ใช้ในทางคลินิก เช่น การผ่าตัดและการฉีดยาบริเวณจมูก

Abstract

Purpose

The nasal foramen is located in the nasal bone and for vessels passage to supply the nasal area. This project aimed to establish reliable references for the nasal foramina for future clinical applications.

Methods

The 72 dried skulls, 46 from the Division of Anatomy, University of Phayao, Thailand, and 26 from the Tulane University School of Medicine, USA, were collected and examined. The location, number, and sizes of nasal foramina were noted. The distances from each nasal foramen to the internasal suture, frontonasal suture, nasomaxillary suture, nasion, and rhinion were also recorded and used in the statistical analytical programs.

Results

The most common type of nasal foramen in all skulls was type II (one external opening) at 65.97%, followed by type I (no foramen opening) at 20.83%, type III (two external openings) at 11.11% and type IV at 2.08% (three external openings). Nasal foramen subtypes in many of the Thai and American skulls were type IIb and type IIa. The diameter of a connecting nasal foramen was significantly larger than that of a non-connecting. Results from embalmed confirmed the passage of the external nasal artery through the nasal cavity.

Conclusion

The study shows no significant difference in nasal foramen morphometry between Thai and American. It illustrates recent data on type and subtype classifications and the location of a vascular passage through the nasal foramen. This is the first study of NF variations and their respective classifications.

KEYWORDS: Nasal foramen, Nasal bone, Vascular passage, Anatomy, Face

Citation: Chaiyamoon, A., Boontem, P., Samrid, R., Cardona, J. J., Khanthiyong, B., Yurasakpong, L., Iwanaga, J., & Tubbs, R. S. (2024). An anatomical study of the nasal foramina. Surgical and Radiologic Anatomy, 46(1495–1500).
DOI: https://doi.org/10.1007/s00276-024-03414-w

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Credit ภาพ: อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษานี้รายงานผู้ป่วยสองรายที่มีกระดูกจมูกชิ้นเดียว ซึ่งเป็นความแปรผันทางกายวิภาคที่พบได้น้อย การทำความเข้าใจลักษณะนี้มีความสำคัญต่อการวินิจฉัยและการรักษาในด้านโสตศอนาสิกวิทยาและศัลยกรรมตกแต่งใบหน้า

ที่มาและความสำคัญ

กระดูกจมูกโดยทั่วไปประกอบด้วยกระดูกคู่สองชิ้นที่รวมกันเป็นโครงสร้างของสันจมูก อย่างไรก็ตาม มีรายงานกรณีที่พบกระดูกจมูกเป็นชิ้นเดียว ซึ่งเป็นความแปรผันทางกายวิภาคที่พบได้น้อยมาก การศึกษานี้นำเสนอรายงานผู้ป่วยสองรายที่มีกระดูกจมูกชิ้นเดียว โดยใช้การถ่ายภาพรังสีและการตรวจสอบทางคลินิกเพื่อยืนยันลักษณะดังกล่าว ความสำคัญของการศึกษานี้อยู่ที่การเพิ่มความเข้าใจเกี่ยวกับความแปรผันทางกายวิภาคของกระดูกจมูก ซึ่งมีความสำคัญต่อการวินิจฉัยและการวางแผนการรักษาในด้านโสตศอนาสิกวิทยาและศัลยกรรมตกแต่งใบหน้า

Abstract

The nasal bones are important bony parts of the external nose and maxillofacial scaffold. Generally, the nasal bone is a small quadrangular plate paired and attached to the frontonasal suture superiorly and the nasal septum internally. The nasal septum is symmetrically located and comprises the septal cartilage, the perpendicular plate of the ethmoid bone, and the vomer. Herein, we report the anatomy of single nasal bones (SNB) identified in two human skulls. Two adult human skulls were found to have SNB. In one, the nasal septum was bifid and hooked as it joined with the nasal bone superiorly. Understanding the morphological variations of the nasal bone and septum is important for maxillofacial surgeries and should be further clarified and studied. Although apparently very rare, a SNB, as seen in the present two cases, should be considered when interpreting imaging of the face.

KEYWORDS: anatomy, bony suture, cadaver, facial fractures, nasal bone

Citation: Boontem, P., Chaiyamoon, A., Suwannakhan, A., Yurasakpong, L., Thonrong, S., Dochi, H., Iwanaga, J., & Tubbs, R. S. (2024). Single nasal bones: A report of two cases. Cureus, 16(10), e71806.
DOI: https://doi.org/10.7759/cureus.71806

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์, อาจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การรักษาแผลที่ข้อเท้าโดยการปลูกถ่ายผิวหนังและเนื้อเยื่อจากหลังเท้าในอาจารย์ใหญ่แบบนิ่มเสมือนจริง

ที่มาและความสำคัญ

บาดแผลบริเวณข้อเท้าที่ตื้นและเล็กสามารถรักษาโดยการเย็บปิดแผลปกติ แต่บาดแผลที่ลึกจนถึงเส้นเอ็นหรือกระดูกและกว้างเกินกว่าที่จะเย็บปิดควรรักษาด้วยการปลูกถ่ายผิวหนังและเนื้อเยื่อจากบริเวณใกล้เคียงกับแผลซึ่งจะให้ผลการรักษาที่ดีกว่า ผู้วิจัยได้ศึกษาผิวหนังและเนื้อเยื่อบริเวณหลังเท้าซึ่งถูกเลี้ยงโดยแขนงเส้นประสาทและแขนงหลอดเลือดจำเพาะเพื่อปลูกถ่ายทดแทนบริเวณแผลที่ข้อเท้าในร่างอาจารย์ใหญ่แบบนิ่มเสมือนจริง ข้อดีของการใช้ผิวหนังและเนื้อเยื่อบริเวณหลังเท้าเพื่อรักษาแผลที่ข้อเท้า ได้แก่ เนื้อเยื่อหลังเท้ามีขนาดบางเพราะไขมันใต้ผิวหนังน้อยทำให้หลังปลูกถ่ายที่ข้อเท้าแล้วไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวของข้อเท้าและการสวมใส่รองเท้า ทั้งเนื้อเยื่อที่ปลูกถ่ายมีเส้นประสาทเลี้ยงจึงทำให้ผิวหนังบริเวณที่ปลูกถ่ายทดแทนสามารถรับความรู้สึกได้ และเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อที่หลังเท้า ณ ตำแหน่งเดิมยังเป็นปกติเนื่องจากหลอดเลือดหลักที่เลี้ยงเท้ายังคงอยู่

Abstract

Background

Soft tissue defects around the ankle are common and must be covered with thin and pliable flaps. A regional flap, particularly from the dorsum of the foot was considered ideal. A neurocutaneous flap, based on the superficial peroneal nerve (SPN) and its branches was designed as a proximally based flap via cadaveric dissection. This study aimed to demonstrate the vascularity and characteristics of the superficial peroneal neurocutaneous (SPNC) flap.

Materials and Methods

The SPNC flap was created in 11 lower limbs (seven cadavers) using a proximally based design. The skin flap was dissected at the dorsum of the foot, followed by injection of diluted methylene blue through the anterior tibial artery, to visualize the vascularity. The flap pedicle above the anterior ankle joint line was dissected along the SPN for anatomical study of perforating branches, paraneural vessels, and flap territory.

Results

The mean distances of the most proximal perforating branches were 1.51 ±1.48 cm from the anterior ankle joint line, and 5.12 ±1.78 cm from the lateral malleolus. The mean distances of the most distal perforating branches were 2.75 ± 1.54 cm from the anterior ankle joint line, and 5.90 ±1.81 cm from the lateral malleolus. The mean number of perforating branches was 3.73 ± 1.49. The mean flap territories were 5.51 ±0.59 cm in length, and 7.15 ± 0.64 cm in width.

Conclusion

The SPNC flap is an alternative method for soft tissue reconstruction around the ankle with a proximally based flap design. The antegrade flow has been shown to offer effective vascularity in flaps prepared via cadaveric dissection.

KEYWORDS: superficial peroneal neurocutaneous flap, regional flap, soft cadaver, anatomy, superficial peroneal nerve, ankle, foot

Citation: Kanchanathepsak T, Kunsook K, Panoinont W, Suriyonplengsaeng C, Suppaphol S, Watcharananan I, Tuntiyatorn P, Tawonsawatruk T. The superficial peroneal neurocutaneous flap: a cadaveric study. J Plast Surg Hand Surg. 2023 Feb-Dec;57(1-6):500-504. doi: 10.1080/2000656X.2023.2168273. Epub 2023 Jan 20. PMID: 36661749.

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
แหล่งทุนวิจัย: ทุน Biomedical research จากคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง

ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ ได้ร่วมจัดงานถนนสายวิทยาศาสตร์ ณ บริเวณลานตึกกลม คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล บูธที่ 5 ในหัวข้อ “รักแท้ รักคืออะไร ตับไตไส้พุง” ในวันที่ 9 และ 11 มกราคม 2563 โดยมุ่งหวังให้เด็ก ๆ ได้รับความรู้ว่าตนเองเกิดขึ้นมาจากความรักของพ่อกับแม่ รู้จักระบบทางเดินอาหารและทางเดินหายใจ ในหัวข้อ “รักการรับประทานทุกลมหายใจ และรักด้วยหัวใจและสมอง” โดยมีเด็ก ๆ แวะเวียนมาที่บูธอย่างเนื่องแน่น เรียกว่างานนี้ได้ทั้งความรู้ สนุกกับเกมส์ และได้ของรางวัลถูกใจกันทั่วหน้า

เครดิต ภาพถ่าย: น.ส.ไพวิศว์ ลาภใหญ่

เครดิตภาพถ่าย: นายอิศเรศ มุยคำ

เครดิตภาพถ่าย: รศ.ดร.สมลักษณ์ อสุวพงษ์พัฒนา

ที่ปรึกษา การเขียนข่าวเพื่อประชาสัมพันธ์: รศ.ดร.สมลักษณ์ อสุวพงษ์พัฒนา
ภาพถ่าย: นายอิศเรศ มุยคำ น.ส.ไพวิศว์ ลาภใหญ่ และ รศ.ดร.สมลักษณ์ อสุวพงษ์พัฒนา
เขียนข่าว: น.ส.วราภรณ์ เมือบศรี
เว็บมาสเตอร์: ว่าที่ ร.อ.นเรศ จันทรังสิกุล