การสร้างเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL) เพิ่มเติม ช่วยลดการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าไปทางด้านข้างเมื่อเปรียบเทียบกับการสร้างเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL) เพียงอย่างเดียว โดยไม่เพิ่มความดันบริเวณข้อสะบ้า–ต้นขา: การศึกษาในอาจารย์ใหญ่แบบนุ่มเสมือนจริง

Highlight

การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า การสร้างเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL) ร่วมกับเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL) ช่วยลดการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าไปทางด้านข้างได้มากกว่าการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะในช่วงเข่างอมาก ขณะที่ไม่เพิ่มความดันเฉลี่ยในข้อสะบ้า–ต้นขาอย่างมีนัยสำคัญ สนับสนุนประโยชน์ทางชีวกลศาสตร์ของการสร้าง MPTL เพิ่มเติมในการรักษาภาวะกระดูกสะบ้าไม่มั่นคง

ที่มาและความสำคัญ

แม้การสร้างเอ็นสะบ้า–ต้นขาด้านใน (MPFL; Medial patellofemoral ligament) ร่วมกับเอ็นสะบ้า–หน้าแข้งด้านใน (MPTL; Medial patellotibial ligament) จะมีศักยภาพในการเพิ่มความมั่นคงของกระดูกสะบ้าในช่วงเข่างอมาก แต่หลักฐานทางชีวกลศาสตร์ที่เปรียบเทียบโดยตรงกับการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียวยังมีจำกัด ดังนั้น การศึกษานี้จึงมุ่งเปรียบเทียบผลของการสร้าง MPFL เพียงอย่างเดียวกับการสร้าง MPFL ร่วมกับ MPTL ต่อการเคลื่อนของกระดูกสะบ้าและความดันบริเวณข้อสะบ้า–ต้นขา (patellofemoral joint) ในองศาการงอเข่าที่แตกต่างกัน เพื่อประเมินว่าการเพิ่ม MPTL reconstruction สามารถเพิ่มความมั่นคงของกระดูกสะบ้าได้โดยไม่เพิ่มความดันในข้ออย่างมีนัยสำคัญหรือไม่

Abstract

Introduction/objectives

The medial patellotibial ligament (MPTL) is a secondary patellar stabilizer whose contribution increases with progressive knee flexion. Combined medial patellofemoral ligament (MPFL) and MPTL reconstruction is increasingly used clinically, but biomechanical data comparing it with isolated MPFL reconstruction for patellar translation and contact pressure are lacking. This cadaveric study compared these two techniques and simulated patellar instability, evaluating patellar translation and mean/peak patellofemoral contact pressure at 0°, 30°, 45°, 60°, and 90° of knee flexion. We hypothesized that combined reconstruction would reduce lateral patellar translation to a greater degree than isolated reconstruction without increasing patellofemoral contact pressure.

Methods

Eighteen fresh-frozen cadaveric knees underwent transection of the medial stabilizers to simulate patellar instability, then were randomized to isolated MPFL reconstruction or combined MPFL–MPTL reconstruction using peroneus longus tendon grafts. Three-dimensional patellar kinematics were captured with a six-camera motion capture system, and patellofemoral contact pressures were recorded using Tekscan sensors with the knee held statically at each angle. Patellar translation and contact pressure were compared between techniques.

Results

All specimens showed successful instability induction after medial stabilizer transection. Compared with the injured state, isolated reconstruction reduced lateral translation by 0.03 mm and combined reconstruction by 0.08–0.09 mm at all angles (each P-value < 0.05). The combined group showed 0.08–0.09 mm greater medial translation than isolated reconstruction at all angles (P-value ≤ 0.017), with the largest difference at 60° and 90°. No significant between-group difference was seen in proximal–distal translation. Both techniques restored a physiologic pattern of mean and peak contact pressure with no significant between-group difference in mean pressure at any angle. Peak pressure increased from baseline at 90° for isolated reconstruction (P-value = 0.05) and at 0°, 60° and 90° for combined reconstruction (P-value ≤ 0.032). Peak pressure was significantly higher after combined than isolated reconstruction at full extension (P-value = 0.021) with no other between-technique differences.

Conclusion

Combined MPFL–MPTL reconstruction reduces lateral patellar translation more than isolated MPFL reconstruction, particularly in deeper knee flexion, without increasing patellofemoral contact pressure. These findings support MPTL reconstruction as a biomechanically beneficial adjunct for managing patellar instability.

Keywords: Medial patellotibial ligament, Motion analysis, Patellar stability, Patellofemoral pressure, MPFL reconstruction, Soft cadaver, Anatomy

Citation: Surabotsopon P, Laucha T, Suwanmana S, Limroonreungrat W, Suriyonplengsaeng C, Aroonjarattham P, Saengpetch N. Additional medial patellotibial ligament reconstruction reduced lateral patellar translation compared with isolated medial patellofemoral ligament reconstruction without increasing patellofemoral contact pressure: a cadaveric study. J ISAKOS. 2026 Aug 7;20:101200. PMID: 42567452.
https://doi.org/10.1016/j.jisako.2026.101200

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง 

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

15. LIFE ON LAND

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
แหล่งทุนวิจัย: This study was funded by Mahidol University, Bangkok, Thailand with the grant ID MURA 2023/331.
เครดิตภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

Highlight

โปรตีนไฮโดรไลเสทจากเลือดปลาทูน่า (TBH) ช่วยเพิ่มความทนทานและลดความล้าจากการออกกำลังกายในสัตว์ทดลอง โดยส่งเสริมการสะสมไกลโคเจน เพิ่มการผลิต ATP และกระตุ้นวิถี AMPK/SIRT1/PGC-1α ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างไมโทคอนเดรีย ทั้งยังไม่พบความเป็นพิษในขนาดที่ทดสอบ ผลการศึกษาสนับสนุนศักยภาพของ TBH ในการพัฒนาเป็นอาหารฟังก์ชันหรือผลิตภัณฑ์เสริมโภชนาการ พร้อมเพิ่มมูลค่าให้เลือดปลาทูน่าซึ่งเป็นผลพลอยได้จากอุตสาหกรรม

ที่มาและความสำคัญ

ในปัจจุบัน ความสนใจด้านการออกกำลังกายและสุขภาพร่างกายที่ดีเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้มีความต้องการผลิตภัณฑ์อาหารฟังก์ชันและอาหารเสริมที่ช่วยฟื้นฟูกล้ามเนื้อและเพิ่มสมรรถภาพทางกายมากขึ้น โดยภาวะเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อและการสูญเสียมวลกล้ามเนื้อมักเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจากการออกกำลังกายอย่างหนัก ซึ่งมีสาเหตุหลักจากการสลายตัวของโปรตีนในกล้ามเนื้อร่วมกับการสะสมของอนุมูลอิสระ (ROS) ภายในเซลล์กล้ามเนื้อ การผลิต ROS ในปริมาณมากส่งผลให้เกิดความเครียดออกซิเดชัน ซึ่งทำให้การทำงานของกล้ามเนื้อแย่ลงและเพิ่มความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ ดังนั้น การพัฒนากลยุทธ์เพื่อลดความเครียดออกซิเดชันและเร่งกระบวนการฟื้นฟูกล้ามเนื้อจึงเป็นสิ่งสำคัญ โดยเฉพาะสำหรับนักกีฬา ผู้ที่ออกกำลังกายเป็นประจำ และผู้ที่ต้องการรักษามวลกล้ามเนื้อ
ปัจจุบันเลือดปลาทูน่าเป็นของเสียจากอุตสาหกรรมที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ ทั้งที่อุดมด้วยกรดอะมิโนและแร่ธาตุสำคัญ อีกทั้งยังมีรายงานว่าเปปไทด์จากน้ำต้มปลาทูน่าสามารถยับยั้งเอนไซม์ ACE และกระตุ้นการเกิด apoptosis ในเซลล์มะเร็งเต้านม อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการศึกษาอย่างชัดเจนเกี่ยวกับศักยภาพของไฮโดรไลเซตจากเลือดปลาทูน่าในการเป็นวัตถุดิบเชิงหน้าที่เพื่อการฟื้นฟูกล้ามเนื้อ งานวิจัยนี้จึงมุ่งพัฒนาไฮโดรไลเซตจากเลือดปลาทูน่าเพื่อใช้เป็นส่วนผสมในผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพกล้ามเนื้อ พร้อมส่งเสริมการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและยั่งยืน

ภาวะความล้าของกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายแบบทนทาน (exercise-induced muscle fatigue) เป็นภาวะที่ส่งผลให้สมรรถนะในการออกกำลังกายลดลง โดยมีปัจจัยสำคัญ ได้แก่ การลดลงของแหล่งพลังงาน การสะสมของสารเมแทบอไลต์ และภาวะ oxidative stress ทั้งนี้ AMPK/SIRT1/PGC-1α signaling pathway มีบทบาทสำคัญในการควบคุมสมดุลพลังงาน การสร้างไมโทคอนเดรีย และการผลิตพลังงาน ซึ่งมีส่วนช่วยในการคงสมรรถนะของกล้ามเนื้อและชะลอการเกิดความล้า

ปัจจุบันมีความสนใจในการนำสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพจากแหล่งธรรมชาติมาพัฒนาเพื่อช่วยลดความล้าจากการออกกำลังกาย ขณะเดียวกัน ผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมอาหารยังเป็นแหล่งของโปรตีนและสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่มีศักยภาพแต่ยังไม่ได้รับการใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมปลาทูน่าที่ก่อให้เกิดผลพลอยได้จำนวนมาก เช่น หัว กระดูก หนัง อวัยวะภายใน และเลือด การนำ เลือดปลาทูน่า ซึ่งเป็นผลพลอยได้ที่ยังมีการใช้ประโยชน์ค่อนข้างจำกัดมาเพิ่มมูลค่า จึงสามารถช่วยลดของเสียและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมได้

การย่อยโปรตีนจากเลือดปลาทูน่าด้วยเอนไซม์ทำให้ได้ tuna blood hydrolysate (TBH) ซึ่งประกอบด้วยกรดอะมิโนและ bioactive peptides ที่มีศักยภาพทางชีวภาพ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีรายงานว่า TBH มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระและต้านการอักเสบ รวมทั้งมีองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกับ energy metabolism แต่ข้อมูลเกี่ยวกับฤทธิ์ลดความล้าในสัตว์ทดลองและกลไกที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมพลังงานและการทำงานของไมโทคอนเดรียยังมีจำกัด

ดังนั้น การศึกษานี้จึงมุ่งประเมินศักยภาพของ TBH ในการเพิ่มความทนทานและลดความล้าจากการออกกำลังกาย รวมถึงศึกษากลไกผ่าน AMPK/SIRT1/PGC-1α signaling pathway และวิเคราะห์ bioactive peptides ที่เกี่ยวข้อง เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับการพัฒนา TBH เป็น functional food หรือ nutritional supplement ตลอดจนส่งเสริมการเพิ่มมูลค่าและการใช้ประโยชน์จากผลพลอยได้ของอุตสาหกรรมปลาทูน่าอย่างยั่งยืน

Abstract

Exercise-induced muscle fatigue is associated with energy depletion, metabolite accumulation, and oxidative stress. These processes are closely linked to molecular mechanisms involving the AMPK/SIRT1/PGC-1α signaling pathway, which plays a crucial role in regulating energy homeostasis and mitochondrial biogenesis in response to exercise and nutritional interventions. Tuna blood hydrolysate (TBH) is a potential source of bioactive peptides that may regulate energy metabolism and alleviate exercise-induced muscle fatigue. Therefore, this study aimed to evaluate the effects of TBH as a nutritional supplement on muscle endurance and its anti-fatigue properties in vivo, as well as to identify its bioactive peptides using LC-MS/MS. The findings indicated that TBH significantly increased the time to exhaustion and also had no adverse effects. The liver and skeletal muscle glycogen were significantly increased after administration. TBH induced gene expression that associated with mitochondrial biogenesis. Additionally, the TBH significantly increased the expression of AMPK/SIRT1/PGC-1α signaling proteins. LC-MS/MS analysis identified over 14,000 peptides, with ATFSPYRDRIPLQIVR as the most abundant, and several peptides predicted to exhibit antioxidant and anti-inflammatory activities.

KEYWORDS: Tuna blood hydrolysate (TBH), Muscle fatigue, Energy production, Mitochondrial biogenesis, AMPK/SIRT1/PGC-1α signaling

Citation: Rodthayoy, D., Chonpathompikunlert, P., Rungruang, P., Klaypradit, W., Sansri, V., Saleeon, W., & Sroyraya, M. (2026). Tuna blood hydrolysate mitigates exercise-induced muscle fatigue via energy metabolism and mitochondrial biogenesis. Food Bioscience, 109482. https://doi.org/10.1016/j.fbio.2026.109482

RELATED SDGs:

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

12. RESPONSIBLE CONSUMPTION PRODUCTION

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: Daraphan Rodthayoy
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

ฤทธิ์ปกป้องผิวจากรังสีอัลตราไวโอเลตของสารสกัดจากสาหร่ายพวงองุ่นผ่านการกระตุ้น Nrf2 และการยับยั้งเอนไซม์ MMP

Highlight

งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าสารสกัดจากสาหร่ายพวงองุ่น (Caulerpa lentillifera) สามารถปกป้องเซลล์ผิวหนังจากความเสียหายที่เกิดจากรังสีอัลตราไวโอเลต โดยลดการสะสมของอนุมูลอิสระ กระตุ้นการทำงานของ Nrf2/HMOX1 และยับยั้งการแสดงออกของ MMP1 และ MMP3 ส่งผลให้ช่วยรักษาคอลลาเจนและโครงสร้างผิวหนัง ซึ่งจะเป็นส่วนสนับสนุนในการพัฒนาศักยภาพของสารสกัดธรรมชาติเป็นผลิตภัณฑ์ป้องกันแสงแดดและชะลอความเสื่อมของผิว

ที่มาและความสำคัญ

รังสีอัลตราไวโอเลต เป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดความเครียดออกซิเดชัน (oxidative stress) ในเซลล์ผิวหนัง ส่งผลให้เกิดการสะสมของอนุมูลอิสระ กระตุ้นการอักเสบ การสลายตัวของคอลลาเจน การเสื่อมสภาพของผิวหนัง และเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคผิวหนังและมะเร็งผิวหนัง สาหร่ายพวงองุ่น (Caulerpa lentillifera) เป็นสาหร่ายสีเขียวที่อุดมด้วยสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่มีคุณสมบัติต้านอนุมูลอิสระ งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาศักยภาพของสารสกัดจากสาหร่ายพวงองุ่นในการปกป้องเซลล์ผิวหนังจากรังสีอัลตราไวโอเลต และการศึกษากลไกระดับโมเลกุลผ่านการกระตุ้นเส้นทาง Nrf2/HMOX1 และการยับยั้งเอนไซม์ Matrix Metalloproteinases ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการรักษาสมดุลของระบบต้านอนุมูลอิสระและโครงสร้างของผิวหนัง

Abstract

Caulerpa lentillifera is an edible green seaweed widely consumed in Southeast Asia and has been recognized for its nutritional and antioxidant properties. Previous studies demonstrated that its ethyl acetate extract (CLEA) exhibits strong free radical-scavenging and metabolic regulatory activities; however, its potential protective role against ultraviolet (UV)-induced oxidative stress has not yet been elucidated. Therefore, this study aimed to evaluate the photoprotective effects of CLEA on UV-induced cellular damage in keratinocytes (HaCaT) and fibroblasts (L929), and explore its underlying mechanisms. The results revealed that CLEA significantly improved cell viability following UV irradiation and attenuated intracellular reactive oxygen species (ROS) accumulation in both keratinocytes and fibroblasts. Mechanistically, CLEA enhanced nuclear translocation of nuclear factor erythroid 2–related factor 2 (Nrf2) and upregulated the mRNA expression of downstream antioxidant enzymes, particularly heme oxygenase-1 (HMOX1). In addition, CLEA suppressed UV-induced expression of matrix metalloproteinases, MMP1 and MMP3, while promoting procollagen synthesis, suggesting its role in preserving skin integrity. Collectively, these findings suggest that CLEA confers photoprotective effects against UV-induced oxidative stress and extracellular matrix degradation through activation of the Nrf2/HMOX1 pathway and inhibition of MMPs. This study highlights the potential of C. lentillifera extract as a natural photoprotective agent, warranting further in vivo and clinical investigations to validate its efficacy and safety.

KEYWORDS: Caulerpa lentillifera, photoaging, ultraviolet (UV), NF-E2 – related factor 2 (Nrf2), procollagen, matrix metalloproteinases (MMPs)

Citation: Kraokaew, P., Manohong, P., Niamnont, N., Tamtin, M., Suriyonplengsaeng, C., Sobhon, P., & Meemon, K. (2026). Photoprotective effects of Caulerpa lentillifera extract against UV-induced cellular damage via Nrf2 activation and MMP inhibition. Free Radical Research, 1–13. https://doi.org/10.1080/10715762.2026.2694113

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล
ชื่อนักศึกษาที่ทำวิจัย: Pichnaree Kraokaew
แหล่งทุนวิจัย: Agricultural Research Development Agency (Public Organization) Thailand
Credit ภาพ: รองศาสตราจารย์ ดร.ไกร มีมล

ชื่อโครงการ

The 7^th Asia-Euro Symposium on Advancement in Treatment Strategies for TMJ and Related Musculoskeletal Diseases

ที่มาและความสำคัญ

โครงการ The 7^th Asia-Euro Symposium on Advancement in Treatment Strategies for TMJ and Related Musculoskeletal Diseases เป็นโครงการที่จัดขึ้นเพื่อการเรียน การสอนเชิงปฏิบัติการให้ทันตแพทย์ได้ฝึกทำหัตถการก่อนผ่าตัดรักษาคนไข้จริง โดยทันตแพทย์ผู้ร่วมงานจะได้รับการฝึกฝนจากคณาจารย์ทันตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ  ภาควิชากายวิภาคศาสตร์จึงมีการเตรียมร่างอาจารย์ใหญ่เสมือนจริงแบบนิ่ม (Soft Cadaver) เพื่อสนับสนุนการจัดการเรียนการสอน และการฝึกอบรมผ่าตัดเสมือนจริงแก่ทันตแพทย์เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ในภายภาคหน้าต่อไป

วัตถุประสงค์

เพื่อให้ทันตแพทย์ ทันตแพทย์ประจำบ้าน และทันตแพทย์เฉพาะทาง เพิ่มพูนทักษะความชำนาญในการผ่าตัดรักษาคนไข้ต่อไป

หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ภาควิชาศัลยศาสตร์ช่องปากและแม็กซิลโลเฟเชียล คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

รูปแบบการดำเนินกิจกรรม/โครงการ:

ประชุมเชิงปฏิบัติการ

สถานที่จัดกิจกรรม:

ห้องบรรยาย AN1-202 และ ห้องปฏิบัติการกายวิภาคศาสตร์ AN2-301

กลุ่มผู้ร่วมกิจกรรม:

ทันตแพทย์ ทันตแพทย์ประจำบ้าน และทันตแพทย์เฉพาะทาง

จำนวนผู้เข้าร่วมกิจกรรม:

60 ท่าน

ผลลัพธ์ที่นำไปใช้ประโยชน์จากกิจกรรม

ทันตแพทย์มีประสบการณ์และทักษะในการทำหัตถการและการผ่าตัดใน Soft Cadaver เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการผ่าตัดรักษาผู้ป่วยได้

ตัวชี้วัด:

แบบประเมินการการจัดโครงการ Soft Cadaver Workshop

วันที่จัดกิจกรรม:

วันที่ 1 กรกฎาคม 2569

ผู้เข้าร่วมกิจกรรมมาจากกี่ประเทศ:

ทันตแพทย์ภายในประเทศ และทันตแพทย์ต่างชาติ

ที่ปรึกษา การเขียนข่าวเพื่อประชาสัมพันธ์: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นายแพทย์ ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ผู้ให้ข้อมูลและภาพถ่าย: คุณสิรินาถ ตันกร๊วด
เขียนข่าว: คุณวิมลสิริ จิตรบรรจง
เว็บมาสเตอร์: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

RELATED PROJECTS SDGs:

Main SDGs: 3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

Other SDGs: 4. QUALITY EDUCATION

ชื่องานวิจัย ภาษาไทย

การเลือกใช้ประโยชน์โดยจุลินทรีย์และฤทธิ์ทางชีวภาพในการปรับสมดุลลำไส้ของซัลเฟตกาแลคแตนจากสาหร่ายผมนาง (Gracilaria fisheri)

Highlight

งานวิจัยศึกษาศักยภาพสารซัลแฟตกาแลคแตน จากสาหร่ายผมนาง Gracilaria fisheri เป็น biopolymer เพื่อสุขภาพลำไส้ พบว่าซัลแฟตกาแลคแตนทนต่อการย่อยจำลองในช่องปาก กระเพาะ ลำไส้ และไม่ผ่านเซลล์เยื่อบุลำไส้ (Caco-2 monolayer) จึงผ่านไปถึงลำไส้ใหญ่และช่วยกระตุ้นจุลินทรีย์โพรไบโอติกประเภท Lactobacillus casei และ Lactobacillus plantarum เพิ่มการทำงานของเอนไซม์ β-galactosidase และเสริมโครงสร้างเยื่อบุลำไส้ในหนู

ที่มาและความสำคัญ

พอลิแซ็กคาไรด์ซัลเฟตจากสาหร่ายทะเลเป็นสารชีวภาพมูลค่าสูงที่ได้รับความสนใจมากขึ้นเนื่องจากมีคุณสมบัติทางชีวภาพหลากหลายและอาจพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพได้ โดยเฉพาะสารในกลุ่มซัลแฟตกาแลคแตน (sulfated galactan) จากสาหร่ายผมนาง Gracilaria fisheri ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายใยอาหารหรือพรีไบโอติก อาจมีบทบาทต่อการปรับสมดุลจุลินทรีย์ในลำไส้ อย่างไรก็ตามยังจำเป็นต้องมีข้อมูลสนับสนุนว่าสารซัลแฟตกาแลคแตน สามารถทนต่อการย่อยในระบบทางเดินอาหารและสามารถส่งเสริมการเจริญของโพรไบโอติกหรือเสริมความแข็งแรงของเยื่อบุลำไส้ได้จริง งานวิจัยนี้จึงมุ่งประเมินความคงตัวของโครงสร้าง ความจำเพาะต่อจุลินทรีย์ และผลของซัลแฟตกาแลคแตนต่อสุขภาพลำไส้ เพื่อสนับสนุนการพัฒนา ซัลแฟตกาแลคแตนจากสาหร่ายผมนาง เป็นผลิตภัณฑ์ชีวภาพจากสาหร่ายที่มีศักยภาพในการปรับสุขภาพลำไส้

Abstract

Sulfated polysaccharides from marine macroalgae are increasingly recognized as high-value bioproducts with diverse biofunctional properties. This study investigated sulfated galactan (SG) extracted from the red alga Gracilaria fisheri (G. fisheri) as a gut-modulating algal biopolymer and evaluated its structural stability, microbial selectivity, and effects on intestinal health. SG exhibited a high molecular weight (259 kDa) that remained largely unchanged during simulated oral, gastric, and intestinal digestion, indicating strong resistance to enzymatic and acidic degradation. In vitro fermentation showed that SG selectively stimulated the growth of the probiotics Lactobacillus casei and Lactobacillus plantarum and enhanced β-galactosidase activity. Molecular docking further demonstrated promising interactions between SG subunits and β-galactosidase catalytic residues. An intestinal permeability assay confirmed that SG did not traverse the Caco-2 monolayer, suggesting that it remains unabsorbed and available for probiotic fermentation upon reaching the colon. Consistent with these in vitro results, SG supplementation in mice revealed improved colonic epithelial proliferation and enhanced mucosal architecture, supporting its benefits to gut barrier integrity. Taken together, these findings identify SG as a promising high-value algal bioproduct derived from G. fisheri with potential applications in gut health.

KEYWORDS: Sulfated galactan, Gracilaria fisheri, Prebiotic, Lactic acid bacteria, Gut health

Citation: Promthale P, Khongrin K, Tabtimmai L, Gangnonngiw W, Kiatmetha P, Boonyong C, et al. Sulfated galactan from Gracilaria fisheri exhibits selective microbial utilization and gut-modulating bioactivity. Algal Research. 2026; 97:104769. DOI: 10.1016/j.algal.2026.104769

RELATED SDGs:

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

17. Partnerships for the goals

ผู้ให้ข้อมูล: ศาสตราจารย์ ดร.กนกพรรณ วงศ์ประเสริฐ
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ศาสตราจารย์ ดร.กนกพรรณ วงศ์ประเสริฐ
แหล่งทุนวิจัย: สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สป.อว.) และสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)
Credit ภาพ: ศาสตราจารย์ ดร.กนกพรรณ วงศ์ประเสริฐ
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การประเมินประโยชน์ทางการวินิจฉัยของตัวบ่งชี้การอักเสบในชิ้นกล้ามเนื้อลายซึ่งรักษาสภาพด้วยฟอร์มาลินและฝังพาราฟินสำหรับการวินิจฉัยโรคกล้ามเนื้ออักเสบชนิดไม่ทราบสาเหตุ

Highlight

การตรวจชิ้นกล้ามเนื้อลายแบบ snap-frozen ซึ่งเป็นมาตรฐานในการวินิจฉัยโรคกล้ามเนื้ออักเสบชนิดไม่ทราบสาเหตุ (IIM) มีข้อจำกัดด้านการเข้าถึงในหลายพื้นที่ของประเทศไทย การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการตรวจ immunohistochemistry ของ MHC-II, MxA และ p62 ในชิ้นกล้ามเนื้อลายที่รักษาสภาพด้วยฟอร์มาลินและฝังพาราฟินมีศักยภาพในการสนับสนุนการวินิจฉัยโรค IIM ในเวชปฏิบัติ

ที่มาและความสำคัญ

แม้การตรวจชิ้นกล้ามเนื้อลายแบบ snap-frozen จะเป็นมาตรฐานในการวินิจฉัยโรค idiopathic inflammatory myopathies (IIM) แต่การเข้าถึงยังมีข้อจำกัดมากโดยเฉพาะในประเทศไทย ในขณะที่ชิ้นกล้ามเนื้อลายซึ่งรักษาสภาพด้วยฟอร์มาลินและฝังพาราฟิน (FFPE) มีการใช้งานแพร่หลายกว่ามาก แต่ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้ในการวินิจฉัยโรค IIM ค่อนข้างจำกัด การศึกษานี้จึงมุ่งพัฒนาการตรวจ immunohistochemistry บนชิ้นกล้ามเนื้อลาย FFPE สำหรับการวินิจฉัยโรค IIM ในเวชปฏิบัติ

Abstract

Objective

This study aimed to develop a reproducible immunohistochemistry method for formalin-fixed, paraffin-embedded (FFPE) muscle sections and to assess its diagnostic utility for idiopathic inflammatory myopathies (IIM) in settings where snap-frozen muscle biopsy is unavailable.

Methods

Twenty cases were analysed: dermatomyositis (n = 5), inclusion body myositis (n = 2), immune-mediated necrotizing myopathy (n = 5), overlap myositis (n = 1), unspecified myopathy (n = 3), mitochondrial myopathy (n = 1), LGMD R2 dysferlin-related muscular dystrophy (n = 1), facioscapulohumeral muscular dystrophy (n = 1), and neurogenic muscle change (n = 1). Immunohistochemistry was performed on 3-μm FFPE muscle sections using heat-induced antigen retrieval with citrate/EDTA buffer and overnight incubation at 4°C with antibodies against MHC-I, MHC-II, MAC, MxA, and p62. Frozen sections were analysed in parallel for comparison.

Results

Comparable staining intensities and patterns for MHC-II, MxA, and p62 were achieved in FFPE muscle sections. Although discrepancies between frozen and FFPE sections occurred in eight cases, each involving a single marker, no statistically significant differences in immunohistochemical results were observed for MHC-II (P = 0.4795), MxA (P = 0.4795), and p62 (P = 0.6171). Concordance between methods was high, reaching 90% for MHC-II and MxA and 80% for p62. These isolated discrepancies may reflect variability in antigen expression associated with the segmental and patchy involvement characteristic of IIM. However, MHC-I and MAC staining were unsuccessful in FFPE sections.

Conclusions

Successful immunolabelling of MHC-II, MxA, and p62 was achieved in FFPE muscle sections. These findings indicate that several diagnostically informative markers for IIM can be reliably assessed in FFPE muscle, providing a practical diagnostic option in resource-constrained settings.

Keywords: Diagnostic immunohistochemistry, formalin-fixed and paraffin-embedded, idiopathic inflammatory, myopathy, muscle biopsy, snap-frozen section

Citation: Suriyonplengsaeng C, Waisayarat J. Diagnostic utility of inflammatory markers in formalin-fixed and paraffin-embedded muscle biopsies for idiopathic inflammatory myopathies. Histopathology. 2026 Jun 10. doi: 10.1111/his.70191. Epub ahead of print. PMID: 42266100.

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง 

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

15. LIFE ON LAND

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
แหล่งทุนวิจัย: This research was funded by the Research Grant for Retrospective Study (Grant Type 5), Faculty of Medicine Ramathibodi Hospital, Mahidol University, Bangkok, Thailand (Grant No. R1106905001).
เครดิตภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การเสริมด้วย suture tape สามารถลดการเพิ่มขึ้นของ posterior tibial translation ภายใต้ภาวะ cyclic loading ได้อย่างมีประสิทธิภาพ สะท้อนถึงความมั่นคงเชิงพลวัตของข้อเข่าที่ดีขึ้น และศักยภาพในการปกป้องเส้นเอ็นปลูกถ่ายในระยะแรกหลังการผ่าตัดสร้าง PCL แบบ single-bundle reconstruction

ที่มาและความสำคัญ

ความหลวมคงเหลือ (residual laxity) หลังการผ่าตัดสร้างเอ็นไขว้หลังข้อเข่า (posterior cruciate ligament; PCL) แบบเส้นเอ็นเดี่ยว (single-bundle reconstruction) ยังคงเป็นปัญหาทางคลินิกที่อาจส่งผลกระทบต่อผลลัพธ์ด้านการใช้งานของข้อเข่าหลังผ่าตัดได้ การเสริมด้วยแถบเทปเย็บ (suture tape augmentation) ได้ถูกนำมาใช้เป็นเทคนิค internal brace เพื่อช่วยปกป้องเส้นเอ็นปลูกถ่าย (graft) และลดความหลวมของข้อเข่าในระยะแรกหลังการผ่าตัด
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินว่าประสิทธิภาพการเสริมด้วย suture tape สามารถลดการเคลื่อนตัวไปด้านหลังของกระดูกหน้าแข้ง (posterior tibial translation; PTT) และการยืดตัวของเส้นเอ็นปลูกถ่าย (graft elongation) ภายใต้สภาวะการรับแรงซ้ำ ๆ (cyclic loading) ในการผ่าตัดสร้างเอ็นไขว้หลังข้อเข่าแบบเส้นเอ็นเดี่ยวได้

Abstract

Background

Residual laxity after single-bundle posterior cruciate ligament (PCL) reconstruction remains a clinical concern that may compromise functional outcomes. Suture tape augmentation has been introduced as an internal bracing technique to enhance graft protection and reduce early postoperative laxity. This study aimed to determine whether suture tape augmentation reduces posterior tibial translation (PTT) and graft elongation under cyclic loading in single-bundle PCL reconstruction.

Methods

Eight fresh-frozen human cadavers (16 knees) underwent bilateral single-bundle PCL reconstruction. One knee in each pair received suture tape augmentation, while the contralateral knee served as control. Posterior tibial translation was measured at 90° of flexion under four conditions: intact, after partial PCL transection, after reconstruction, and after 1000 loading cycles at 1 Hz. Graft elongation, diameter, and tibial tunnel size were recorded. Paired t-tests compared groups.

Results

No significant differences in PTT were found between groups in the intact, cut, or reconstructed states. After cyclic loading, the suture tape group showed lower PTT than controls (4.60 ± 2.24 mm vs 5.49 ± 1.52 mm, p = 0.06). The increase in PTT from reconstruction to post-cyclic loading was smaller with suture tape (1.09 ± 0.65 mm vs 1.57 ± 0.65 mm, p < 0.05). Graft elongation was similar, while graft diameter and tibial tunnel size were slightly larger with suture tape (p < 0.05).

Conclusion

Suture tape augmentation limited the increase in posterior tibial translation under cyclic loading, indicating improved dynamic stability and potential graft protection in single-bundle PCL reconstruction.

Keywords: Posterior cruciate ligament reconstruction, Sutures, Biomechanical phenomena, Arthroscopy, Cadaver

Citation: Saengpetch N, Poorapeeravong A, Suriyonplengsaeng C, Aroonjarattham P, Somtua C, Kongmalai P. Biomechanical stability of single-bundle PCL reconstruction with and without suture tape augmentation: a cadaveric study. Knee. 2026 Jun 4;62:104517. doi: 10.1016/j.knee.2026.104517. Epub ahead of print. PMID: 42241893.

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

SDG Goal ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ

15. LIFE ON LAND

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง
แหล่งทุนวิจัย: This research did not receive any specific grant from funding agencies in the public, commercial, or not-for-profit sectors
เครดิตภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นพ.ชินวุฒิ สุริยนเปล่งแสง

การวิเคราะห์อภิมานครั้งนี้จาก 117 การศึกษาและประชากรกว่า 193,000 ราย พบว่า pancreas divisum มีความชุกทั่วโลกประมาณ 11.1% หรือพบได้ราว 1 ใน 10 ของประชากร และพบได้บ่อยกว่าในผู้ป่วยโรคตับอ่อนเมื่อเทียบกับประชากรทั่วไป อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจได้รับอิทธิพลจากอคติในการคัดเลือกผู้ป่วย จึงควรตีความผลลัพธ์ด้วยความระมัดระวัง

ที่มาและความสำคัญ

Pancreas divisum (PD) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดที่พบบ่อยที่สุดของระบบท่อตับอ่อน เกิดจากการที่ท่อตับอ่อนด้านหลังและด้านหน้าไม่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ในช่วงพัฒนาการของตัวอ่อน แม้ว่าจะมีการศึกษามาเป็นเวลานาน แต่ความชุกที่แท้จริงของภาวะนี้และความสัมพันธ์กับโรคตับอ่อน โดยเฉพาะตับอ่อนอักเสบ ยังคงเป็นประเด็นที่มีความขัดแย้งในวรรณกรรมทางการแพทย์ เนื่องจากรายงานก่อนหน้านี้ให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันอย่างมาก และมักอาศัยข้อมูลจากผู้ป่วยที่ได้รับการตรวจ ERCP หรือ MRCP ซึ่งอาจเกิดอคติจากการคัดเลือกผู้ป่วย งานวิจัยนี้จึงดำเนินการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานจาก 117 การศึกษา ครอบคลุมประชากร 193,672 ราย เพื่อประเมินความชุกของ pancreas divisum ในระดับโลก รวมถึงศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะดังกล่าวกับโรคตับอ่อน ผลการศึกษาช่วยสร้างฐานข้อมูลเชิงประจักษ์ที่มีความน่าเชื่อถือมากขึ้นเกี่ยวกับความสำคัญทางคลินิกของ pancreas divisum และเป็นประโยชน์ต่อการวินิจฉัย การประเมินความเสี่ยง และการวางแผนการรักษาผู้ป่วยโรคตับอ่อนในอนาคต

Abstract

Background and Objectives: Pancreas divisum (PD) is the most common congenital anomaly of the pancreatic ductal system and has been suggested to contribute to pancreatic pathology. However, its true prevalence and relationship with pancreatic diseases remain debated. This systematic review and meta-analysis aimed to estimate the global prevalence of PD and evaluate its association with pancreatic disease. 

Materials and Methods: A comprehensive search of Google Scholar, Scopus, and PubMed was conducted to identify studies reporting the prevalence of PD across all populations and diagnostic modalities. Pooled prevalence estimates were calculated using a random-effects model. Between-study heterogeneity was assessed using the I² statistic, and publication bias was evaluated using Egger’s test. 

Results: A total of 117 studies comprising 193,672 subjects were included. The pooled global prevalence of PD was 11.1% (95% CI: 8.0–14.2%) with substantial heterogeneity (I² = 99.96%). PD prevalence was higher among individuals with pancreatic disease (18.7%) compared with cadaveric/autopsy studies (8.8%), healthy individuals (5.6%), and consecutive patients (4.7%). Both complete and incomplete PD were more common in subjects with pancreatic diseases. Among PD subtypes, type I was the most prevalent. Egger’s test demonstrated significant publication bias (p < 0.01). 

Conclusions: PD affects approximately one in ten individuals worldwide and appears more prevalent in patients with pancreatic diseases. However, this finding should be interpreted with caution due to potential selection bias from predominantly ERCP-based studies.

KEYWORDS: pancreas, pancreatitis, cholangiopancreatography, meta-analysis

Citation: Suphamungmee, W., Taradolpisut, N., Yurasakpong, L., Senarai, T., & Suwannakhan, A. (2026). The prevalence of pancreas divisum and its association with pancreatic diseases: A systematic review and meta-analysis. Medicina, 62(5), 953. https://doi.org/10.3390/medicina62050953

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: รองศาสตราจารย์ ดร.วรวิทย์ ศุภมั่งมี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

การศึกษานี้พบความสัมพันธ์ทางกายวิภาคใหม่ระหว่างกล้ามเนื้อ anconeus epitrochlearis กับเส้นประสาทอัลนาร์ โดยพบการเชื่อมต่อโดยตรงกับ epineurium ของเส้นประสาทและแคปซูลข้อศอก กล้ามเนื้อดังกล่าวอาจมีบทบาทช่วยเคลื่อนเส้นประสาทออกจากร่องอัลนาร์ระหว่างการเคลื่อนไหวของข้อศอก มากกว่าการเป็นสาเหตุของการกดทับเส้นประสาทเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์มีความสำคัญต่อการวินิจฉัยและการผ่าตัดรักษา cubital tunnel syndrome

ที่มาและความสำคัญ

กล้ามเนื้อ anconeus epitrochlearis (AEM) เป็นความแปรผันทางกายวิภาคบริเวณข้อศอกที่พาดจาก medial epicondyle ไปยัง olecranon และเป็นส่วนหนึ่งของหลังคา cubital tunnel ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เส้นประสาทอัลนาร์ (ulnar nerve) มักถูกกดทับจนเกิด cubital tunnel syndrome อย่างไรก็ตาม บทบาทที่แท้จริงของ AEM ต่อการเกิดหรือป้องกันภาวะดังกล่าวยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในวรรณกรรมทางการแพทย์ บางการศึกษารายงานว่า AEM เป็นสาเหตุของการกดทับเส้นประสาท ขณะที่หลักฐานล่าสุดกลับชี้ว่าอาจมีบทบาทในการปกป้องเส้นประสาทอัลนาร์ งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาความสัมพันธ์ทางกายวิภาคระหว่าง AEM เส้นประสาทอัลนาร์ และโครงสร้างโดยรอบในศพอาจารย์ใหญ่จำนวนมาก เพื่อทำความเข้าใจกลไกที่เกี่ยวข้องกับภาวะกดทับเส้นประสาทให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ผลการศึกษาพบความสัมพันธ์ทางกายวิภาคที่ไม่เคยมีรายงานมาก่อน โดยเฉพาะการเชื่อมต่อของ AEM กับ epineurium ของเส้นประสาทอัลนาร์และกับข้อศอก ซึ่งช่วยอธิบายบทบาทเชิงหน้าที่ของกล้ามเนื้อนี้ และมีความสำคัญต่อการวินิจฉัย การผ่าตัด และการป้องกันการบาดเจ็บของเส้นประสาทในบริเวณ cubital tunnel

Abstract

Ulnar neuropathy due to compression at the cubital tunnel is common. However, our understanding of the relationships between this type of nerve compression and the variant anconeus epitrochlearis muscle (AEM) is poorly understood. Therefore, the present anatomical study was performed to better elucidate these relationships. In 162 adult cadavers (324 sides), the roof of the cubital tunnel was dissected. The prevalence and gross anatomy of the AEM were documented. Histological and microCT analyses were performed on selected specimens to evaluate the microanatomy and radiological findings in relation to the underlying nerve, soft tissues, and bone. Additionally, with the range of motion of the elbow and artificial contraction of the AEM, the effects of the AEM on the ulnar nerve were observed. AEMs were identified on 32 (10%) of the sides. Histologically, a connective tissue connection between the AEM and ulnar nerve was found in all specimens, and a direct connection between the AEM and the underlying joint capsule was found in most specimens. No grossly visible compression of the ulnar nerve by the overlying AEM was observed with flexion or extension of the elbow. With artificial contraction of the AEM, the ulnar nerve was found to move out of the depths of the ulnar groove in roughly half of the sides. Previously unreported relationships between Osborne’s ligament, the AEM, and the underlying ulnar nerve were found. These findings will improve our understanding of the relationship between these structures and the ulnar nerve at the elbow. During surgery in this area, care should be taken to avoid injuring the ulnar nerve when applying traction to the AEM.

KEYWORDS: anatomy, cubital tunnel syndrome, elbow, nerve compression, peripheral nerve, surgery

Citation: Banerjee, S., Nguyen, K., Bishop, J. L., Pujol, J. E., Rosbrugh, J. E., Yurasakpong, L., Chaiyamoon, A., Suwannakhan, A., Dumont, A. S., Georgiev, G. P., Iwanaga, J., & Tubbs, R. S. (2026). New insights into the anconeus epitrochlearis muscle and its relationship to the ulnar nerve: Anatomical study. Clinical Anatomy, 0, 1–5. https://doi.org/10.1002/ca.70123

RELATED SDGs:

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อธิคุณ สุวรรณขันธ์
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ลภัสรดา ยุรศักดิ์พงศ์
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล

Highlight

การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าแบบจำลองหนูพาร์กินสันที่เหนี่ยวนำด้วย MPTP มีการเสื่อมของเซลล์ประสาทโดปามิเนอร์จิก ร่วมกับความผิดปกติของการทรงตัวและการเคลื่อนไหว นอกจากนี้ยังพบการเปลี่ยนแปลงของฟอสโฟลิพิด โดยเฉพาะการลดลงของ phosphatidylcholine ที่มีกรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อนในสมอง ซึ่งสัมพันธ์กับการสูญเสียเซลล์ประสาทและอาการทางพฤติกรรม สะท้อนบทบาทสำคัญของไขมันในพยาธิกำเนิดของโรคพาร์กินสัน

ที่มาและความสำคัญ

โรคพาร์กินสันเป็นโรคทางระบบประสาทเสื่อมที่พบมากในผู้สูงอายุ ส่งผลให้เกิดความผิดปกติของการเคลื่อนไหว โดยมีสาเหตุหลักจากการเสื่อมของเซลล์ประสาทโดปามิเนอร์จิกในสมอง แม้ว่าพยาธิสภาพของโรคจะเกี่ยวข้องกับการสะสมของโปรตีนผิดปกติ เช่น Lewy bodies แต่ปัจจุบันพบว่าเมแทบอลิซึมของไขมัน โดยเฉพาะกรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อนก็มีบทบาทสำคัญต่อการเกิดโรค

งานวิจัยที่ผ่านมาแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของไขมันในสมองผู้ป่วยพาร์กินสัน อย่างไรก็ตาม เทคนิคที่ใช้ยังไม่สามารถแสดงการกระจายตัวของไขมันในเนื้อเยื่อได้อย่างชัดเจน ดังนั้น การใช้เทคนิค MALDI-MSI ซึ่งสามารถวิเคราะห์ตำแหน่งของไขมันในเนื้อเยื่อโดยตรง จึงมีความสำคัญในการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของไขมันในบริเวณ motor cortex ซึ่งเกี่ยวข้องกับการควบคุมการเคลื่อนไหว

การศึกษานี้จะช่วยเพิ่มความเข้าใจกลไกระดับโมเลกุลของโรคพาร์กินสัน และอาจนำไปสู่แนวทางใหม่ในการวินิจฉัยและรักษาในอนาคต

Abstract

Parkinson’s disease (PD) is a neurodegenerative disorder caused by the death of dopaminergic neurons in the substantia nigra pars compacta (SNc). Lipid metabolism, especially phospholipids, has been reported to be altered in PD. The purpose of this study is to investigate the temporal expression and spatial distribution of phospholipids in the motor cortex and striatum at different time points of PD using matrix-assisted laser desorption/ionization mass spectrometry imaging (MALDI-MSI) in a 1-methyl-4-phenyl-1,2,3,6-tetrahydropyridine (MPTP)-induced parkinsonian mouse model. Mice were injected with saline (NSS) or MPTP at two different time points to create acute and subacute models. Motor analysis was performed at 0, 3, 7, 14, and 21 days post-injection. Tyrosine hydroxylase (TH) staining revealed progressive damage of neurons in the substantia nigra compacta (SNc) and reduced striatal fibers in MPTP-treated animals. By using MALDI-MSI, we identified changes in phosphatidylcholine (PC) profiles in the brains of MPTP-treated animals. Polyunsaturated PCs, including PC 36:4 (16:0/20:4), PC 38:6 (16:0/22:6), and PC 40:8 (18:2/22:6), were decreased in the MPTP-treated groups. These reductions were time-dependent and were more pronounced in the subacute MPTP-treated group. The loss of dopamine neurons caused by MPTP may be associated with the selective loss of polyunsaturated PCs in brain membranes, indicating that lipid metabolism and membrane structural alterations may contribute to the pathology of PD.

KEYWORDS: Parkinson’s disease, MPTP, lipid alterations, polyunsaturated fatty acids, MALDI-MSI

Citation: Sroyraya, M., Noonong, K., Sobhon, P., Siangcham, T., Waiyaput, W., Sansri, V., Chaithirayanon, K., & Chonpathompikunlert, P. (2026). Alterations in Phospholipid Levels and Spatial Distribution in the Motor Cortex and Their Correlation with Motor Performance in an MPTP-Induced Parkinsonian Mouse Model. Molecules, 31(7), 1175. https://doi.org/10.3390/molecules31071175

RELATED SDGs:

SDG Goal หลัก ที่เกี่ยวข้อง

3. GOOD HEALTH AND WELL-BEING

ผู้ให้ข้อมูล: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า
ชื่ออาจารย์ที่ทำวิจัย: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า รองศาสตราจารย์ ดร.กุลธิดา ชัยธีระยานนท์
แหล่งทุนวิจัย: Thailand Research Fund (TRF)
Credit ภาพ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มรกต สร้อยระย้า
Webmaster: ว่าที่ ร.อ. นเรศ จันทรังสิกุล